Sarpur | Uncategorized RSS feed for this section

Gylfi Ægisson er bestur!

6 Okt


Ég hef nú þegar beðist afsökunar á þessum mistökum – stærstu mistökum míns listræna ferils – en nú kemur önnur afsöknarbeiðni og nú fylgir lag og myndband með.

Þetta var sem sé þarna 2013 og við að taka upp plötuna Alheimurinn! í Geimsteini, Keflavík, með Júlla og Baldri sonum Rúnna júl, en samt aðallega með snillingnum Björgvini syni Baldurs. Þarna komu allskonar snillingar, Helgi Björns, Jóhann Helgason, Steinunn Eldflaug og Haukur morðingi, Lóa í FMBelfast og svo auðvitað Frikki Dór sem söng hittarann rosalega, Glaðasta hundinn. Ég hafði beinlínis samið eitt lagið – Brjálað stuðlag – eftir að ég mætti Gylfa Ægis koma í viðtal á Rúv. Ég smitaðist af lífsgleðinni í honum og samdi lagið á leiðinni frá Rúv í World Class, Laugum, þar sem ég var að fara í spinning. Raulaði inn á símann og vann svo seinna, en hugmyndin var fædd.

Nú, Gylfi mætir frá Vogum í Vatnsleysuströnd í Kef og tekur þetta á nóinu og er bara hress og skemmtilegur. Þetta er maðurinn sem samdi Í sól og sumaryl, Stolt siglir fleyið mitt og Minning um mann, og það eitt og sér ætti að vera nóg til að hann væri hafinn yfir gagnrýni og á heiðurslistamannalaunum. Allir ánæðgir með teikið. Svo var bara að fá JFM með syntann og taka Mugison upp í Súðavík. Bjartmar datt nú bara inn og var gerður að sögumanni. Enginn fékk krónu fyrir, ekki frekar en ég eða Heiða, sem gerði plötuna með mér.

Svo byrjaði Gylfi að röfla um Gay pride og fyrr en varði varð hann ógeðslegur viðbjóður hjá fúla fólkinu og ég eins og aumingi fór að skjálfa og sjá fyrir mér útskúfun og hrun á plötusölu. Panikk og Sóli Hólm döbbaði Gylfa eins og snillingurinn sem Sóli er, en samt hver vill ekki frekar orginalinn frekar en eftirprentun?

Fýlustrákar og fýlustelpur þessa fríklands munu aldrei beygja mig aftur. Það er loforð!

PS. Heiða var að gera frábæra plötu, Artist Celery.

Gleðitíðindi í könnun

4 Okt

bibivg
Það er nú alveg nýtt fyrir mig að vera í framboði. Ég er reyndar í hálfgerðu heiðurssæti hjá XS núna, númer 20 í RVK Norður, svo það er sem betur fer lítil sem engin hætta á að ég verði kosinn á þing sem varaþingmaður. Plís ekki allir kjósa XS í Rvk-N! Allavega ekki meira en 9 af 12 fólk á þing – þannig slepp ég við þessa endalausu húsfundi sem ég ímynda mér að þetta djobb sé.

Ég þurfti ekkert að gera þegar ég varð – goddammitt! – varaborgarfulltrúi fyrir Besta flokkinn. Þá fékk Besti 6 af 15 og ég var í stórhættu þennan sólarhring eða svo sem ég var stjórnarformaður Strætó eða hvað þetta heitir. Sem betur benti einhver naskur „innan úr stjórnkerfinu“ á að aðeins aðalborgarfulltrúar mættu vera svona Strætóboss. Því slapp ég við allskonar leiðindi – ímynda ég mér – út í búð: Eitthvað brjálað fólk að æsa sig um að leið 12 hafi ekki komið, eða „pólski bílstjórinn í fimmunni kl. 19 var dónalegur við mig“. Ég hef þegar nær daglegt í 20 ár frægrakallabögg út af Prumpulaginu, og það er auðvitað miklu skemmtilegra en eitthvað strætóbögg.

Jú annars, ég þurfti að gera eitt: Var í fínustu nefndinni af þeim öllum, þeirri sem ákvað boðslistann á opnun Hörpunnar. Þetta voru einhverjir fjórir húsfundir. Ekkert borgað en ég fékk snyttur og sódavatn og var í félagsskap með Svandísi Konráðsdóttir og einhverjum 2-3 köllum. Svo var þessi blessaði boðslisti þvældur fram og til baka og mér tókst að koma einhverju fólki á hann. Fólki sem hin hefðu líklega gleymt. Aðal hausverkurinn var svo Björgólfur gamli, sem hafði byrjað Hörpu með yfirdrættinum sínum en svo sprungið á limminu þegar kofinn var hálfnaður – átti að bjóða honum? Hmmm… 

Hann kom svo 13. maí 2011 og var bara hress, en virkir í athugasemdum tóku nokkur fyrirséð æðisköst, enda allir svo reiðir alltaf. Sjálfur var ég mættur (SPILLING!!!) en sat upp í rjáfri og svimaði yfir opnunaratriðum. Gusgus bar af enda að spila af bestu plötunni sinni, Arabian Horse.

konnun0410
En allavega. Sem frambjóðandi XS eru tíðindi dagsins frábær. Nýjasta skoðunarkönnun 365 sýnir nánast tvöföldun á fylgi XS mv. afhroðið síðast. Það eru náttúrlega alltof mörg framboð í gangi, sem gerir það babb í bátinn að hellingur af atkvæðum detta líklega dauð niður. En þannig er þetta bara. VG er að rústa þessu (eins og er) en við sækjum á Pírata. Ég vona að ég þurfi ekki að fara í sjóstakk, enda er frábært fólk í flestum flokkum og allir með sama markmið: Að Íslandi verði frábært – ekki bara endalausir húsfundir á meðan húsið míglekur og klóakið er sprungið. 

xdfalki
Gaman að sjá að XD er rétt að slefa yfir 22% sem yrði þeirra versta niðurstaða til þessa. Einu sinni snemma árs 2008 var ekkert í kortunum sem gaf til kynna að XD fengi nokkurn tímann minna en 33%. Þá skrifaði ég þetta og kom frasanum „Mannát í Valhöll“ í umferð. Ekki gat ég ímyndað mér að glæpir langtum ógeðslegri en mannát kæmi XD vonandi undir 20% áður en yfir líkur. En það ógeð var nú bara síðasti dropinn til að fylla mælinn. Frasar eins og „Þú uppskerð eins og þú sáir“ eru ekki klisjur að ástæðulausu.

Pabbi minn, Hugh Hefner

3 Okt

Síðasti vetur var ekkert spes. Pabbi (1926-2016) dó í desember og mamma (1928-2017) nennti þessu ekki ein og dó í mars. Keflvíkingurinn Séra Guðmundur Karl Brynjarsson, söngvari Vébandsins og Ofris, jarðaði þau bæði. Við krakkarnir fimm erum enn að reyna að selja íbúðina þeirra á Snorrabraut en við erum þegar búin að fá sparnaðinn í arf. Takk mamma og pabbi fyrir allt Euroshopper kexið!

Svo var Hugh Hefner Playboy-karl að hverfa yfir móðuna og inn í sitt Playboy mansion í næstu vídd. Finnst mér því við hæfi að endurbirta þennan Bakþanka-pistil sem ég skrifaði og birti í Fréttablaðinu 2008.

pabbihefner
PABBI MINN, HUGH HEFNER
Þar sem ég sveimaði um Alnetið, eins og of oft vill gerast, í algjöru innihalds- og tilgangsleysi, rakst ég á myndir úr afmæli Playboy-kóngsins Hughs Hefners. Ég gerði óvænta uppgötvun: Hugh er jafnaldri pabba míns, meira að segja hálfu ári eldri en hann. Ótal hugsanir skautuðu um heilann á mér.

Þarna sat gamli maðurinn að halda upp á 82 ára afmælið sitt. Með góðlegt bros gamalmennisins og aðra lúkuna á lærum ungrar vinkonu sinnar. Hinum megin við Hugh sátu tvær ungar ljóskur í viðbót og hugsanlega voru allar þrjár búnar að þjónusta afmælisbarnið fyrr um daginn. Og voru svo kannski á leiðinni í höllina til að veita frekari þjónustu. Það fór hrollur um mig.

En bíðum við. Hvað átti þessi hrollur að fyrirstilla? Var hann ekki bara til marks um ófyrirgefanlega fordóma í garð eldri borgara af minni hálfu? Hvað með það þótt gamli maðurinn sofi hjá ljóshærðum bimbóum og geymi þær eins og kvikfénað í kofanum sínum? Ég meina, hann á peningana, er svaka fínn karl og ef hann finnur stelpur sem eru nógu klikkaðar og með nógu brotna sjálfsmynd til að dúllast utan í sér, er það þá mitt að dæma? Er ekki ástin landamæralaus?

Þá varð mér hugsað til pabba míns. Liði manni ekki hálf undarlega að heimsækja hann í ellismellablokkina ef það væru alltaf þrjár bráðhuggulegar ljóskur á nærbuxunum utan í honum? Jæja pabbi minn, hvernig ertu í pípulagningunni í dag? Hann er fínn, myndi þá Gógó, átján ára, grípa fram í og klappa pabba á lærið og brosa tvíræðu brosi. Jæja, myndi maður þá dæsa og reyna að horfa ekki á pabba og Gógó gerast full náin.

Þaðan af síður vil ég að dóttir mín verði gamalmennakanína þegar hún verður stór. Hvernig hefur kallinn það? gæti maður spurt í símanum með uppgerðar áhuga en vonað innst inni að hann færi að hrökkva upp af svo þessu niðurlægingartímabili myndi nú ljúka.

Hugh er demókrati og hefur gefið fullt af peningum til að berjast gegn ritskoðun – fínn karl, eins og ég segi. Hann á að hafa sofið hjá meira en tvöþúsund konum og segist enn þrælvirkur. Líf hans er draumafyrirmynd fjölmargra karlmanna. En það er nú bara af því við erum svo ógeðslega mikil fífl.

Samgöngur til eyja

29 Sep

Það er margt í skralli í okkar annars frábæra landi. Svo mikið í skralli reyndar að það er engin stjórn starfandi heldur á bara að fara að kjósa í fjórða sinn síðan eftir Hrun#1 (“Guð blessi Ísland-hrunið” 06.10.08). Nú verðum við bara að vanda okkur kæru vinir – það bara gengur ekki lengur endalaust að hér séu kosningar eins og skítaveður: Alltaf yfirvofandi. Reynum nú að hafa gott veður í allavega fjögur ár eins og lögin og lýðræðið segja til um.

Nú ætla ég ekkert að þykjast vera sérstakur vinur Vestmannaeyinga og reyna að smygla mér inn á það eflaust ágæta fólk sem þar býr, eins og einhver öllulofandi stjórnmálakall með excel skjöl á takteinum um eigið ágæti. Ég hef meira að segja stundum verið vondur við Vestmanna-fólk, í hroka mínum auðvitað og af því mér hefur aldrei verið boðið að spila á hvorki Goslokahátíð né Þjóðhátíð. Aldrei er hringt í mig þótt ég hafi bæði samið Prumpulagið og Glaðasti hundur í heimi og fullt af öðru ágætis stöffi. Mér skilst m.a.s. að Glaðasti hundurinn hafi verið aðallagið þarna á Þjóðhátíð 2013, en þá var ég bara á Ísafirði eða eitthvað en ekki upp á sviði með Frikka Dór að raka inn seðlum! Auðvitað sárnar manni svona endalaust áhugaleysi og þá verður maður fúll og fer eitthvað að nöldra um “vitleysinga í Vestmannaeyjum” og svo framvegis. Ég hef sem sagt ALDREI spilað í Vestmannaeyjum þótt ég hafi verið spilandi á sviðum í 37 ár!    

Þar að auki hef ég bara tvisvar sinnum komið til Vestmannaeyja. Fyrst sirka 1998 þegar ég var að sýna þáverandi amerískri kærustu landið okkar frábæra. Þá var það ferjan frá Þorlákshöfn, alltof löng sigling, sem gleymdist sem betur fer um leið og ævintýraleg fegurð eyja laukst upp fyrir okkur. Það var gott veður sem sagt. Við tókum allan pakkann sem var í boði þá. Bátinn og karlinn að syngja í hellinum, átum á stöðunum sem voru þá í gangi og sáum lunda á klettabrún. Þar að auki var pysjutíminn í gangi og það var hreinlega geðveikt gaman, jafnt fyrir mig og hana, því þetta var allt svo óvenjulegt og skemmtilegt. Minnir að Keikó hafi verið dauður en við sáum umtalað rúnkdekk stjörnunnar.

Í seinni skiptið fórum við Dabbi sonur minn með ferjunni frá Landeyjahöfn sirka 2015. Það var örstutt sigling og ekkert mál með bílinn og allt. Dabbi var bara með KR að hita upp og svona, hanga með strákunum, svo ég gat hreinlega tekið Heimaey alla á einu bretti á þessum sex tímum eða svo sem ég hafði fyrir sjálfan mig. Fyrst fórum við þó í sund sem Dabbi segir að sé besta sundlaug á landinu. Klifurveggir mættu vera víðar og já ég er sammála: Sundlaugin í Eyjum fer auðveldlega á topp 3. Hægt er að lesa um þessa ferð okkar hér.

Allavega, við morgunverðarborðið áðan var maður í fiskiðnaði alveg brjálaður í Morgunþætti Rásar 2 út af því að samgöngur til eyja eru í lamasessi. Hvað er eiginlega í gangi? Fyrst var þessi Landeyjahöfn alltaf ófær út af einhverjum andskotanum og eruði sem sé að segja okkur eyjaskeggjum í stóru eyjunni (eða „minni eyjunni“ ef þið viljið það frekar) að það sé ekki einu sinni til nothæf ferja til að sigla með fólk og fisk og eitthvað? What!!!

Er það sem sagt of yfirstíganlegt vandamál að kaupa einhverja flotta ferju til að nota til að sigla á milli lands og eyja – væntanlega þá annaðhvort frá Landeyjarhöfn (sé hún greið) eða frá Þorlákshöfn? Ég sem hélt að Vestmanneyjar væru alltaf “vígi Sjálfsstæðismanna” út af svona kempum eins og Árna Johnsen sem bar hag samfélagsins að sögn alltaf fyrir brjósti og var næstum farinn að grafa bílagöng sjálfur með skóflu (úr Byko væntanlega), ef ég man þetta rétt. Hvað er í gangi þarna hjá ykkur?

Var ekki Bjarni Ben voða ánægður með síðustu fjárhagsáætlun og einhverja 44 milljarða isk sem áttu að fara í pott til mögru áranna eða eitthvað svoleiðis? Hvað kostar ný ferja? Eða loftpúðaferja eða eitthvað sem gengur? Varla meira en 44.000.000.000 isk? (ég er hugsanlega að skrifa þessa tölu vitlaust – kann bara á 1.000.000 isk og varla það). Hvað segir Elliði bæjarstjóri við þessu? Er hann ekki brjálaður líka? Og þá brjálaður við hvern? Sjálfan sig? Elliði er annars með bæði ágætan húmor og músíksmekk.

Æi ég veit bara ekkert um þetta. Enda er ég ekki á kaupi við að hugsa um samgöngur til eyja. Er ekki eitthvað fólk á kaupi við það? Og afhverju er þá ekki komin ferja fyrir lifandis löngu?

Úps. Það er vegna þess að það er allt í skralli hérna. Ekki bara í ferjumálum heldur eiginlega í öllum málum. Og út af hverju er það eiginlega? Kannski vegna þess að svokölluð stjórnvöld eru bara ekki starfi sínu vaxin? Það þarf að gera meira og tala minna. Eða eins og sagt var svo eftirminnilega í pönkinu: Það er ekki málið hvað maður getur heldur hvað maður GERIR!

Á endanum færðu þú svo heitu kartöfluna beint í fangið. Það varst þú sem kaust þetta vita gagnslausa lið yfir þig. Reyndu nú að muna það í næstu kosningum kæri samlandi í Vestmanneyjum og annars staðar á landinu (nema hugsanlega í Garðabæ). Það þarf eitthvað annað en einn umganginn enn af handrukkurum lýðræðisins til að koma böndum á skrallið og byrja að greiða úr þessari ömurlegu 73 ára gömlu snúruflækju íslenska lýðveldisins.

ATH: Höfundur er í baráttusæti fyrir XS í Rvk Norður, 20. sæti.

Öskra minna – Bíó meira

27 Sep

Við skulum ekki gleyma okkur. Íslendingar eru 0.000345% jarðarbúa og það er enginn nema við sjálf að pæla í þessu svokallaða stjórnmálaástandi hérna. Mér er svo sem sama hvernig þú vilt eyða dýrmætum tíma þínum. Ef þú vilt öskra allan daginn á Facebook um hvað allt sé ömurlegt og hvað allir séu glataðir og svona almennt raus, sem tekur athyglina frá því sem enginn vill sjá: Bjálkanum í eigin auga – þá máttu það að sjálfssögðu. Kannski er einhver álíka æstur sem mun svara þér eða koma með mótrök og bla bla bla, en ég er allavega ekki þarna. Og auðvitað öllum drullusama um það.

Íslenskt náttúra hefur “alltaf” verið hérna og það er hún sem dregur túrista-síldina hingað fyrst og fremst. Sama náttúra var hérna líka þegar smámenni fortíðar (aðallega XD og XB, en líka allir hinir, t.d. Steingrímur Joð) reyndu sem mest þeir máttu að eyðileggja náttúruna, því þeir komu ekki auga á neitt annað en leiðinlegar verksmiðjur til að “bjarga” hinum og þessum plássum sem eru ekki á höfuðborgarsvæðinu. Gamla Ísland voru álver, frekir kallar sem öskruðu: “Nú, hvernig vilt þú þá halda lífi í landinu?” og endalaus og geðveikur fjáraustur í vonlaus verkefni eins og lambakjöt á erlenda diska, svo ekki sé talað um endalaus “landkynningarátök”, sem voru í besta falli góður brandari.

En þetta rugl fékk allan peninginn. Áratugur eftir áratugur í rugl. Af því þrælar hugmyndaleysis og eigin ranghugmynda höfðu rangt fyrir sér en réðu samt yfir öllum peningunum. Og biddu fyrir þér, það er enn fullt af vitleysingum sem halda að “landkynning” og “lambakjöt til útlanda” séu einhver töfraorð.

Grjótharðar staðreyndir eru þessar: Listafólk í útrás hefur komið Íslandi og náttúrunni á kortið í erlendum hausum. Með þeim afleiðingum að túrismi er að síga yfir sjávarútveg sem aðalatvinnugrein þjóðarinnar. Hafðu það, álbrjálaði, hvalveiðandi, stóriðjustefnuóði fábjáninn þinn! Eða nei, það er lítilmannlegt að vera “I told you so”.

“Það er gott að vera vitur eftir á,” söngluðu heimskir milljarðagreifar með allt niður um sig 2008 og í sama kór voru XD og XB og líka XS og XV og allir bara. Líka þú með þinn flatskjá og myntkörfulán á bakinu. Hvernig væri þá núna að vera “vitur fyrirfram”? Til dæmis með því að fara ekki á límingunum í einhverri geðsturlun þegar næstu listamannalaun verða tilkynnt. Listamannalaun sem eru bara klink hvort sem er og eflaust hægt að borga þau öll með einni misheppnaðri lambakjötsferð til Kína.

Hvernig væri að hætta að eyða tímanum í tilgangslaust tuð á Facebook, rífa þig upp á rassgatinu og sjá og heyra skemmtilega og hrífandi list. Skiptir ekki máli hvað það er eiginlega. Fólk er meira en kindur. Rollur fara ekki í bíó en bændur á svokallaðri vonarvöl ættu að gera það. Netflix? Næst það ekki í Skagafirði?

Nú er að renna upp hið árlega bíóhaust. Með leyfi fundarstjóra:

hronnmarRIFF kvikmyndahátíðin byrjar á morgun. Slefandi æðisleg veisla til 8. Október. Dagskráin er hér og bara go for it. https://riff.is/dagskra/kvikmyndir-og-vidburdir/ Miðasalan er hér. https://riff.is/um-riff/midasala/ Fólk yfir 90 í greind ætti að geta klórað sig út úr þessu, enda getur fólk undir 90 bara farið áfram á Superman (reyndar æðisleg skemmtun þessi nýjasta).

Hef sjálfur ekki fullskipulagt mig en nú hef ég tíma, enda ekki fastur í að bera kassa einhversstaðar á milli 09:00-18:00. Myndir sem mér sýnast vera möst: Tom of Finland / Borg vs. McEnroe / Stöff eftir Aki og Maki Kaurismaki / Stöff eftir einn heiðursgestinn, sjálfan Werner Herzog / Rock n Rollers (með krökkunum) og svo framvegis.

Sjálfur er ég víst í viðtali í myndinni Atlantis, Iceland eftir ástralska vini mína. Ég neyðist til að sjá undirhökuna á mér í þeirri mynd. Og svo er örugglega margt fleira fyndið og áhugavert en undirhakan á mér í þessari mynd.

Það skiptir eiginlega ekki máli hvað maður sér, í hvaða sal maður vafrar inn á – maður kemur alltaf betri maður út og jafnvel með einhverjar nýjar og ferskar pælingar. Þetta er ekki bara bíó, þetta er líka hugveita. Ég er að detta í gírinn og nú verður tekið á því. Takk Hrönn Marínósdóttir fyrir að nenna þessu í öll þessi ár! Þrátt fyrir þetta vanalega, fjárhagsáhyggjur og betl, af því það þarf að nota peningana í lambakjöt og landkynningu, bjarga einhverju Sjalladrasli á Suðurnesjum (Steingrímur Joð) og svo moðerfokking framvegis. En munum samt að vonin er það síðasta sem deyr. (Sjá t.d. http://www.imdb.com/title/tt0118799/)

Ef þú vilt svo drulla þér af Facebook strax í kvöld (eða seinna) þá eru það THE SQUARE í Bíóparadís og UNDIR TRÉNU sem þú átt að fjölmenna á með undirhökuna, þín andlegu og líkamlegu mein, æxlunarfærin, heilann á þér og allt heila klabbið.

Allt hér að ofan gildir líka fyrir þau ykkar sem teljið ykkur vera alheilbrigð. Þið eruð hættulegasta liðið, oftast svo kallaðir siðblindingjar, sem er víst staðreynd að er til (á eftir að gúggla). Kjósendur hljóta að vita við hverja er átt.

Yfirlýsing: XS!

26 Sep

Ég ætla að setja Xið við S þann 28. okt. Flokkurinn virðist vera eins og mjúkur barnsrass um þessar mundir – gamalt sigg og sár fortíðar dottin af, vonandi koma þau sigg og sár ekki aftur.
Sumt í öðrum flokkum er ágætt, jafnvel mjög gott, en allavega þrennt (Inga Sæland, Hrægammar og Simmi) er algjört drasl og ekki til annars en að þvæla þessari aumingja „þjóð“ í gegnum enn ein svipugöngin að exa við það helvíti. 

Ég veit ekkert hverjir verða í framboði fyrir XS – ábyggilega einhverjir bjánar líka eins og gengur – nóg er nú af þeim í öllum flokkum. Formaður XS er Logi Einarsson, sem starfar einnig sem dansari með gleðibandinu Skriðjöklar frá Akureyri. Hér að ofan má sjá meistarann í kombakki 2012, á fjölsóttustu tónleikum Akureyrarbæjar. Logi er þessi í pilsinu.

Andverðleika-þjóðfélagið og ég

11 Sep

 

Ég hef lokið störfum fyrir Fjallakofann, Laugavegi 11. Ég vann þar í 15 mánuði, síðan í byrjun maí 2016 og þótti strax gaman að vera í búðarleik (lífið er leikur, manstu). Ekkert nema fínt fólk að vinna í Fjallakofanum og allir tóku vel í að fá fríkið mig til að vinna þarna. Fjallakofinn er lang besta útivistarbúð á Íslandi en ég hef reyndar ekki skoðað úrvalið annars staðar og því dáldið að tala út um rassgatið á mér með þessari fullyrðingu. Ég hafði labbað á mörg fjöll og svona, en var auðvitað enginn sérfræðingur á þessu sviði. Samt alveg ákveðinn í að standa mig og svoleiðis – ætlaði ekkert að gera þetta með rassgatinu.

Eftir eitthvað bix var ég orðinn herra verslunarstjóri á besta stað við Laugaveginn í ágúst 2016 og enn jókst ábyrgðin. Reyndar svo mikið að ég þurfti á ítarlegu kírópraktor-ferli að halda í desember því ég gat varla skeint mig eða sest inn í bíl vegna eymsla í mjóbaki. Ég er enginn Bubbi Morthens þegar kemur að líkamlegri vinnu sko.

Jæja góður í bakinu þreyði ég veturinn og datt inn í sumarið. Eftir Gautaborgarferðina kom ég heim fullur af hugmyndum um betra Ísland og hóf vinnu á ný aðeins fyrir Verslunarmannahelgina. Ég var í hvílíku stuði eftir Svíþjóð að ég breyttist í hinn (að mínu mati) fullkomna verslunarstjóra, sem reynir að sinna öllum kúnnum eins og þeir séu gamlir vinir. Ég var “hressi kallinn í búðinni” og lék við hvern minn fingur að sinna kúnnum.

Athugið að svona 95% af kúnnum á þessum stað eru útlendingar, ferðamenn. Það fólk kemur hingað vitandi sumt alveg svakalega lítið um land og þjóð og ég fann strax að ég væri ekki bara verslunarstjóri heldur líka einskonar fóstra og/eða starfsmaður á sambýli fatlaðra (tek fram enn og aftur að ég er ekki að gera lítið úr fólki sem vinnur þau illametnu störf í okkar yfirgengilega andverðleika-samfélagi). Mjög algengar spurningar túrsita eru bara “Hvar get ég pissað og/eða kúkað” og “Hvar er apótekið?” og “Hvar er eitthvað skemmtilegt sem er ekki Blue Lagoon eða Golden Circle?” Þessu svaraði ég af fagmennsku með aðstoð Reykjavíkur-korts á borði og/eða Íslandskorts á vegg. Ég hef eins og einhverjir muna kannski verið að dæma fjöll og sundlaugar og matsölustaði áratugum saman og verið okursérfræðingur Íslands og allskonar. Stundum meira að segja verið að spá í að vera uppistandari, svo þetta rann allt saman í Verslunarstjóra Fjallakofans, Laugavegi 11.

Gestir mínir voru ægilega hrifnir. Fólk á ferðalögum er yfirleitt glaðara en fólk heima hjá sér. Það er á nýjum exótískum stað, með öll skinfæri opin og til í nánast hvað sem er. Heldurðu að þetta fólk sé til dæmis mikið í því að kafa í Silfru eða álíka heima hjá sér, eða sjá norðurljósin eða á hestbaki etc? En hvílík er vanhæfnin á Íslandi að það er ekki enn búið að koma upp skítakömrum fyrir þessa gesti okkar – eða komugjöld eða neitt. Íslensk stjórnvöld eru hreinlega ekki hæf í annað en að moka peningum í hina ríku vini sína og frændur sína eins og öll dæmi síðustu misseri sanna. Ég nenni nú hreinlega ekki að eyðileggja þessa jákvæðu ritstjórnargrein með frekara tuði um þau ósköp en droppa samt því sem einn innmúraður missti út úr sér undir pressu: „Ég er búinn að fylgjast með þessu þjóðfélagi í 50 ár. Þetta er ógeðslegt þjóðfélag, þetta er allt ógeðslegt. Það eru engin prinsipp, það eru engar hugsjónir, það er ekki neitt. Það er bara tækifærismennska, valdabarátta.“

Úff… Jæja, aftur að einhverju skemmtilegu.

Sumir gesta minna komu aftur með gjafir til að þakka fyrir góða þjónustu. Ég er með heimboð (og nafnspjöld) út um allan heim, ógeðlega töff járndúnk af eðal sýropi frá Kanada upp á eldhúshillu og vonandi lifi ég í heilum ferðafólks heima hjá því. Ég man allavega sjálfur eftir þeim skemmtilegustu frá mínum ferðalögum. Arabanum hressa sem þóttist hella kaffi yfir Steina Sleggju á Miðjarðahafsstað í París, svo allir fóru í panik í 2 sekúndur en svo að hlæja, etc, etc.

Nú fóru brotin að raðast saman í þessari hugljómun minni. Bjarni töframaður og snillingur er með þrjá í vinnu að leiða túrista um miðbæinn og gera eitthvað skemmtilegt fyrir peninga. Ég sá þá oft með halarófuna þegar ég var að sækja kassa ofan í kjallara. Gaurinn með gítarinn að spila Bob Dylan og Tom Waits og lög eftir sjálfan sig var stundum rétt hjá mér og var að fá svipað og ég á tímann, ef ekki hreinlega miklu meira. En samt var ég svo bugaður af hlekkjum fortíðar að ég sá ekkert nema steady job og fastar mánaðartekjur, hugsaði ekki einu sinni: Fyrst Bjarni töframaður getur það þá ætti ég nú að geta það líka.

Hver heldurðu að hafi þá komið í heimsókn? Gamli verkurinn í mjóbakinu. Ó nei, ekki aftur! Svo nú var ég með bakverki að horfa á Bjarna töframann græða á túrisma á meðan ég sótti gaskassana niður í kjallara, æjandi og vælandi eins og týpískur alþýðu-Íslendingur til forna.

Svo kom annar í búðina, Kínverji sem kynnti sig sem aðalgaukurinn í músíkinni í Kína. Nú kom sér vel að ég hafði fengið að ráða kínverska stelpu sem er gift frænda mínum og náttúrlega miklu verðmætari en að fást við verslunarstörf við Laugaveginn því hún talar bæði kínversku og ensku og meira að segja “bara smá” íslensku líka. Hún gat skoðað kínverska internetið og staðfest allt sem sá kínverski sagði. Hann er ekki á vegum stjórnvalda heldur sóló og veit allt um allt og alla í Kína. Hefur þegar kynnt Kínverjum tónlistarlíf Ítala (hann býr 50/50 í Milano) og er kallaður “Marco Polo Kína” og var nú staddur hér með Blue Eyed Pop undir hendinni og hafði fengið að vita í Lucky Records að ég ynni í Fjallakofanum, Laugavegi 11 (Takk Ingvar og Gestur og kó!). Við skulum því segja að nú sé Kínamarkaður að opnast upp á gátt og þar eru peningar næstum í sama hlutfalli og vanhæfnin hér – ekki vandamál.

Lokahnykkurinn í að stóriðjustefna hugans lak loksins að fullu úr hausunum á mér var svo þegar Jón Gnarr kom og sótti Þórberg Þórðarson komplett á vinýl, en plöturnar þrjár hafði ég geymt handa honum í 9 mánuði eða svo, en hann var alltaf í Houston eða eitthvað. Hann var beisiklí fastur í sömu stóriðjustefnu hugans og hafði þegar fengið að kenna á því að á Íslandi er maður ekki metinn að verðleikum, ef verðleikinn er að reyna að gera eitthvað skemmtilegt. Einu verðleikarnir sem eru hér metnir einhvers eru að kunna að græða peninga fyrir sjálfan sig með aðstoð annarra í sömu pælingum, sem fyrir eru á fleti. Les: Allir flokkar í lýðveldissögunni eru eins, en XD og XB mest eins, því þeir hafa lengst “ráðið” með stóriðjustefnu-hugarfari svokallaðra kjósanda í svokölluðu lýðræði. Og ef einhver vill gera eitthvað annað öðruvísi er því troðið í skítinn umsvifalaust af hinum innmúruðu sem eru einhverjir tuttugu forríkir karlpungar í vikulega sauna eða eitthvað. En þetta er nú bara eitthvað sem maður “hefur heyrt” og ég vil pent takk, ekki fá einhverjar morðhótanir eins og Lára Hanna hefur fengið að kenna á. Þetta með baráttukonuna Láru heyrði ég nú bara í heitum potti í Hveragerði í gær. Maður fær aldrei frið til að hvíla sig og vinna í mjóbakinu í heitu pottunum því fólki er alltaf svo reitt þar og vill tala um það hvað það er reitt í pottunum. Jafnvel þótt það eigi að heita í hvíldarinnlögn í Heilsuhælinu í Hveragerði, sem já já, heitir eitthvað annað í dag.

Ég tilkynni því með mikilli gleði og þó nokkrum væntingum að fyrirtækið FARTING PEOPLE INC (FPI) er í farvatninu. Nafnið er auðvitað ensk þýðing á því fyrsta sem við Jón gerðum saman listrænt, lagið Prumpufólkið, sem allir kalla Prumpulagið og ég hefði betur látið heita. Það er eitt frægasta og þekktasta lag íslenskrar poppsögu, þótt ég hafi til þessa verið of bugaður af andverðleika-þjóðfélaginu til að vilja viðurkenna það fyrir sjálfum mér eða öðrum. Tuttugu ára gamalt lag (í október, þá verða liðin 20 ár síðan Abbababb! kom út), sem er enn sungið á mig út á götu af 3ju eða 4ðu kynslóð hlýtur bara að vera gott, fjandinn hafiða. Og 478K views and counting. Ég er orðinn svo sjálfs-verðmætur núna í seinni tíð að ég er löngu hættur að finnast það óþægilegt þegar krakkarnir byrja að prumpa á mig. Eða ömmurnar eða foreldrarnir að tala við mig um uppeldislegt gildi lagsins. Ég fór næstum að grenja nýlega þegar ein amman sagði að það fyrsta sem barnabarnið hafði tjáð sig svo skildist væri “ú-í-ú-í-ú”-ið í laginu. Það þekkja allir þetta meistaraverk, andskotinn hafiði. Ef ekki þá er það hér:

Að mjóbakinu er það að frétta að það er strax orðið betra eftir að ég hætti að bera alla þessa kassa handa túristunum og ég get nú bæði sest upp í bíl og skeint mig án þess að æja eins og fornmenni. Þar að auki er kona Jóns besti nuddari á landinu (að sögn Jóns) og þar á ég tíma fyrir næstu sigurgöngu – til Helsinki nk. sunnudag til að vera heiðursgestur á frumsýningu seinni heimildarmyndarinnar um finnsku fötluðu pönkarana sem fóru sigurför til Eurovision-lands 2015 og komu hingað í fyrra.

Eftir frumsýningu verður eftirpartí allra eftirpartíia því það verður sett upp einskonar “Mongos Got Talent” (afsakið þetta grín á kostnað fatlaðra) þar sem finnskir og ég keppa um atkvæði PKN (hljómsveitarinnar sem sé, sem hætti þegar aðalmaðurinn varð sextugur í fyrra) Auk mín (sem er með pottþétt siguratriði tilbúið og mun flytja það með aðstoð vinar míns Péturs Magnússonar, sem kemur að sjálfssögðu með til Finnlands og við lokum þar með hinum skemmtilega hring og ævintýri sem hófst þegar við sáum fyrri myndina saman í Bíóparadís 2012), koma fram Circle og Radiopuhelimet, sem eru gamlir þjáningabræður úr Finnlands-ævintýrum mínum 1992-1994, og tveir enn, sjá plaggat:

21151573_1542442652461270_6832409179695591666_n

Allt er gott sem endar vel en þetta ævintýri er nú vonandi varla byrjað enn þótt það hafi tekið á sig einhverja mynd. Mynd sem verður gerð opinber með oldstæl blaðamannafundi þegar þar að kemur. Þið, íslenskt blaðafólk sem eruð ekki öfundsverð af aðstöðu ykkar – nema þið vinnið á Morgunblaðinu – fáið bara boðskort og mætið þá, ef ykkur verður hleypt út úr hænsnabúrunum ykkar og eruð kannski búin að fylla upp í á milli Bónus-auglýsingana af einhverju innihaldsrýru drasli. Sorrí – Þið eruð öll ágæt en svokallaðir eigendur ykkar ættu að gera okkur öllum greiða með sitt dauða fjármagn og koma sér í burtu. Ef nýja Ísland á einhvern tímann að verða nýtt en ekki eitthvað gamalt Orkuveituhús í endalausu tjasli þá þarf að losna við óværuna, veggjatítlur Orkuveituhússins, ef þið vitið hvað ég er að meina.

Bless á meðan,
Gunni

PS: Lítið lag. Takið eftir ráðherrabílunum (svipaðar týpur og bílar handrukkara), byggingakrönunum og öllu. Mynd ársins 2017!

Tvær möst sí bíómyndir

10 Sep

Í bíóhúsum Reykjavíkur eru nú um mundir tvær bíómyndir sem þú bara hreinlega verður að sjá. Byrjum á þeirri íslensku.

UNDIR TRÉNU ****
Haddi Gunni (Hafsteinn Gunnar Sigurðsson), sem gerði áður Á annan veg (2011) og París norðursins (2014) er leikstjóri myndarinnar og skrifaði handritið með Huldari Breiðfjörð. Allt hans stöff hefur verið gott en Undir trénu er samt lang best. Tré í garði er minnsta málið í þessari mynd heldur einskonar macguffin. Tvær fjölskyldur í raðhúsalengju í Reykjavík gætu þess vegna verið Suður og Norður Kórea – eða Ísrael og Palestína (samt eiginlega of mikið Golíat og Davíð dæmi í gangi þar) – og við sjáum hvað getur gerst þegar fólk stendur fast á sinni geðveiki, sama hvað. Edda Björgvins (gaman leikari) vinnur stórfenglegan leiksigur, ég man bara hreinlega ekki eftir öðru eins áður í íslenskri mynd. Hún fær Edduna næst og gott ef ekki Óskarinn líka (mín spá – ég er samt hvorki í Eddu né Óskarsnefninni). Allir leikarar eru einnig hreinlega stórkostlegir. Meistari Steindi (gaman leikari), Siggi Sigurjóns (gaman leikari) og Þorsteinn Bachman (gaman leikari) eru drulluþéttir og æðislegir – og öll hin líka. Tæknihliðin er pottþétt (ég sá allavega allt og heyrði meira að segja allt) og tónlist Daníels Bjarnasonar er fín (maður tók lítið eftir henni, sem er plús, og stundum skerpti hún á atburðum). Svo bara til hamingju öll með þetta þrekvirki og Haddi og kó eiga ennþá helling inni – því þetta er svo ungt lið. Mig langar aftur á Undir trénu. 

THE SQUARE ***** (samt bara hægt að fá **** mest)
Eins og komið hefur fram er Svíþjóð það fólksmengi þar sem allt hefur best verið gert, allavega mv núgildandi heimildir sagnfræðinga. Þaðan kemur Ruben Östlund, leikstjóri myndarinnar og helsti heilinn að baki hennar. Bergur Ebbi lýsti myndinni svona (án þess að hafa séð hana, hafði bara mín orð fyrir því): „Ha, eitthvað skandinavískt Fight Club, samt meira posh – dýrka svona“ – og það er það sem þessi mynd er. Jafn góð og áhrifamikil (áhrifameiri samt) og Fight Club. Og auðvitað meira Ikea en Fight Club (sem þó hafði mjög sterka Ikea senu).
The Square (auðvitað þýðir titillinn að það þarf að „hugsa út fyrir kassann“ til að leysa yfirþyrmandi vandamál heimsins) er svo ógeðslega fyndinn að jafnvel Luis Bunuel er nú að snúa sér við í gröfinni (note to self: Tékka á því hvar sá meistari er jarðaður). „Ógeðslega“ fyndin af því að allt er fyndið í henni, jafnvel það sem má ekki vera fyndið.
Rammi myndarinnar er listaheimurinn, svo kallaði, sem í alvöru löndum (ekki Íslandi sem sé) er múltíbilljón bisness og snobbið og ruglið eins og eitthvað úr höll Lúðvíks í Versölum. Þó listamenn á Íslandi séu alltaf skítblankir og árlega niðurlægðir af undir 90 í greindarprófum (af því fávitar mega líka vera í tölvum), þá er það allavega gott að hér snobba fáir fyrir þessu, ef undan eru skilin nokkur grey sem telja sig tilheyra bransanum.
Ef bara eitt kemur út úr þessari mynd (annað en hugsunarbylting á alheimsskala) þá væri gott ef það væri það að svokölluð innsetningar-list væri hér eftir hlegin út af borðinu og fengi ekki krónu úr vösum almennings sem hefur ekkert að gera við málningadósir í horni og drasl á gólfi heldur vill bara (eðlilega) eitthvað sem það skilur og fílar (eins og t.d. Ragnar Kartansson).
Öfugt við Undir trénu er Kassinn fullur af von, ef bara fólk nennir aðeins að vera minni fávitar, eða zombís vanans og kapítalismans. Hér á landi hefðu t.d. nasistar og vondir Sjálfsstæðismenn gott af þessari mynd, þótt það þurfi líklega meiri djúphreinsun á sálarlífi þess fólks – jafnvel sérhannaða meðferð í Heilsuhælinu í Hveragerði. Það hlýtur að vera til fyrir því úr Ríkissjóði því ef einhver á auðvelt með að fá fjárstuðning úr svokölluðum sameiginlegum sjóðum, þá er það einmitt liðið sem vinnur við að dæla úr þessum sjóðum – á okkar kostnað. Prove me wrong. Hver á flottasta ráðherrabílinn núna?
Sem sé: The Square er besta mynd sem ég hef séð – allavega á þessari öld! – og engin spurning að þú kæri lesandi átt að drulla þér á hana í bíó strax í dag. Hún er sýnd hjá fólkinu í Bíó Paradís (áður Regnboginn) og ég lofa þér hlátursköstum og nýrri sýn á tilveruna. Ég ætla samt ekki að endurgreiða þér persónulega ef þú a. Skilur ekki myndina, b. Finnst hún ekkert skemmtileg. Kannski best að þú takir hágæða greindarpróf ef þú ert eitthvað tvístígandi (eða óharnaður unglingur sem villtist hérna inn að leita að Prumpulaginu). Allt undir 90 er bara Fast & The Furious 19 en hinum ætti að vera óhætt.

 

   

Bjarni Fel og Brian Jones í lyftu

30 Júl

A-5777852-1495533764-6509.png f5d80bb68e09261f652419dd589638c5
Hitti tvö legend í heita potti Vesturbæjarlaugar áðan, Mr. Fel og Mr. Jójó. Götulistamaðurinn Jójó, sem “kann ekki á tölvu”, sagðist hafa heyrt af FB-spurningu minni um fræga á flugvöllum, og einhver sem hann þekkir sagðist ekki hafa þorað að setja inn að hann hefði séð David Bowie og Iman saman í lögreglufylgd nýgift á Schiphol.

Næst kom sagan af Bruce á Strikinu með ýmsu fróðlegu ítarefni. Bjarni var slakur á meðan en kom svo með með Olav Palme, sem sinn frægasta. Stórgóð saga í miðju Þorskastríði. Menn slökuðu og dæstu og lauguðu vambirnar í sólinni. Þetta var eldsnemma og ekkert bögg af túristum og fjölskyldufólki.

Endurnærður eftir slökun í 2 mínútur tók Bjarni nú til við að greina frá tengslum KR og Liverpool FC. Þar ytra er því mikið haldið til haga að fyrsti Evrópuleikur Liverpool hafi verið á móti KR – “It all started in Reykjavík” er upp um alla veggi í Liverpool höllinni. “Við stóðum í þeim”, sagði Bjarni, eða 1-11 (0-5 / 6-1) samanlagt úr tveimur leikjum, skv. Wikipedia. Fyrir seinni leikinn 14. Sept 1964 flaug KR-liðið til Liverpool og gisti á flottasta hóteli borgarinnar, Adelphi. Hotel Adelphi er sögufrægt pleis, mamma John Lennon starfaði m.a. þar sem gengilbeina. Svo virðist sem KR-hópurinn hafi verið einu gestirnir, auk Harolds Wilsonar, sem þarna var ekki orðinn forsætisráðherra Englands, og lubbalegrar hljómsveitar, sem enn var að stíga sín fyrstu spor, The Rolling Stones. Allra fyrsta LP-platan var reyndar komin út um vorið og hittarar sumarsins voru It’s All Over Now og Time is on my Side, Svo hafði bandið farið til USA í fyrsta skipti í kjölfar Bítlanna fyrr um sumarið. Það var þó svo mikill hiti kominn undir Rollinga að æpandi hjörð vaktaði Adelphi.

“Heimir markvörður rak nú einu sinni út hausinn og hristi,” sagði Bjarni Fel í pottinum áðan, “en var beðinn um að gera það ekki aftur eftir að ein stelpan, sem klifrað hafði upp rennu á hótelinu, datt og meiddi sig.”

En Rollingarnir, hvernig voru þeir?

“Tja, Mick Jagger var nú einna hressastur, át með okkur og vildi endilega gefa okkur áritaðar myndir af sjálfum sér. Ég bað hann blessaðan að hætta að bjóða mér mynd, hafði ekki áhuga, en þú getur getur rétt ímyndað þér skelfingarsvipinn sem kom á unglingana heima þegar þeir fréttu af þessu.”

Já þetta væri 200þ á Ebay í dag, þessi mynd, hefðirðu fengið hana. En hinir Stónsararnir?

“Maður var nú lítið var við þá, nema einu sinni var ég með Brian Jones í lyftunni, bara við tveir – manni stóð ekki alveg á sama og sá strax að hann var þarna þá þegar ekki alveg á meðal vor.”

Nú?

“Já, hann var bara… Allur einhvern veginn… syndandi…”

(Þetta blogg er fakt-tékkað: Liverpool – KR var 14. Sept 1964, The Rolling Stones spiluðu í The Liverpool Empire Theatre 13. Sept. 1964)

Breytingar og byltingar

16 Júl

costco
Costco kvöldverður var á boðstólum í gærkvöldi. Ágætis ódýrt sushi, stórfínn kjúklingur (sem smakkast helst eins og kalkúnninn sem hefur hingað til bara verið hátíðarmatur, og kostaði það sama og pínulítill sveittur og ofsteiktur kjúklingur í Melabúðinni), og sticky pudding í eftirrétt. Vá, bara, vá. Costco-sticky pudding (sirka 1þ fyrir tvo – einn nægði vel f/4, hinn fór í frystinn) er algjörlega unaðslegur, alveg á pari við það besta sem maður hefur fengið á veitingahúsum erlendis. Ég var sendur í Hagkaup, Eiðistorgi, til að sækja vanillu-ís til að hafa með. Sá þar kirsuberjadollur og kippti einni með, enda verðið fínt, 469 fyrir 500g. Berin litu bara vel út sýndist mér, dökkrauð og stökk, en ég var svo sem ekkert að gegnumlýsa dolluna.

En auðvitað, þegar átti að éta berin og ég beit í fyrsta berið kom gamla einokuninn og viðbjóðurinn yfir mig af fullum þunga. Berið var ónýtt – suddalega ógeðslegt, grautlint og andstyggilegt – og ég spýtti því út úr mér. Ég setti upp lesgleraugun og sá sull í botninum og að allavega 3 ber voru komin með gráan myglublett.

Í staðinn fyrir að leggja á mig ferð til að tala við ung kassagrey og fá sennilega á endanum endurgreitt ákvað ég að skrifa þetta. Það breytir kannski einhverju hjá gömlu myglukaupmönnunum, en ég stórefast um það. Breytingar þurfa meira en nokkur úldin kirsuber til að eiga sér stað. Byltingar þurfa hinsvegar Costco.