Sarpur | Skoðun RSS feed for this section

Framboð Sigmundar tilbúið

25 Sep

Jahá! Framboð Sigmundar Davíðs er bara tilbúið og þú last það fyrst hér: Efsta fólk á listanum. Að sjálfssögðu verður meistari Sigmundur næsti forsætisráðherra og kemur öllu á réttan kjöl, enda stoppaði hann Icesave með berum höndum og keypti gamlan vegg við Reykjavíkurhöfn. Þar að auki er hann dugnaðarforkur eins og viðvera hans í síðasta þingi getur staðfest. Áfram gamla Ísland! Áfram Sigmundur!

sigmundur-davi_-gunnlaugsson
SIGMUNDUR „SIMMI“ – Norðaustur
Allir fíla Simma, nema svívirðilegir ofsækjendur hans. Skammist ykkar! Hver vann Icesave, ha? Simmi vann Icesave. Kemur af fátæku alþýðufólki og hefur haft að berjast fyrir sínu. Réttur maður á réttum stað í dag þegar nútíminn bankar á dyr með offorsi.

gunnarbragi
GUNNAR „BURSTAKLIPPING“ BRAGI – Norðvestur
Allt gott kemur frá Skagafirði, t.d. Kaupfélag Skagfirðinga og hestar.

bjorningihlin
BJÖRN „BINGI“ INGI – Rvk-suður
Hörkuduglegur nagli sem hefur sko aldeilis unnið hörðum höndum fyrir sínu frá blautu barnsbeini. Athafnaskáld með tandurhreinan skjöld. Á mynd er hann með fv. ástmey sinni, Brand.

johannesthor
JÓHANNES „VAFASAMUR“ ÞÓR – Rvk-norður
Spilaði á bassa með Vafasöm Síðmótun (pönk), fv. aðstoðarmaður og nv. almannatengill = Heilagur maður!

arnij
ÁRNI „TEPPI“ JOHNSEN – Suður
Á þessum óvissutímum með sín svokölluðu internet er þörf á vönum manni sem lætur verkin tala, landi og þjóð til heilla.

gudruns
EINHVER KONA – Kraginn
Konan er ófundin en leit stendur yfir. Það verður að hafa eina konu svo kellingar verði ekki með röfl.

Ef þetta stórfenglega úrval hæfileika nær ekki a.m.k. 10 mönnum á næsta þing skal ég hundur heita. Snati þá helst. Voff voff!

Elskum óvininn

13 Sep

Ókei. Ég hef aldrei lesið Biblíuna og man ekkert eftir því hvað ég var að spá þegar ég fermdist, nema mig langaði í rafmagnsgítar og magnara. Auðvitað eru Nýja og gamla testamenntin bara mannanna verk og skrifuð af einhverjum hugsuðum fyrri alda. Menn eru eitthvað að þjarka um tilvist Jesúsar frá Nazareth og ég get ekkert vitað um það hvort sá ágæti maður var á meðal vor fyrir 2017 árum eða ekki. Tel mig til trúlausra eða þeirra sem eru lítið að spá í tilgangi og markmiði þess að foreldrar mínir höfðu samfarir og 9 mánuðum sirka poppaði ég út og bara allt í lagi með það 🙂

Prestar Þjóðkirkjunnar eru svo allskonar, en margir alveg frábærir menn og konur – og svo eitthvað verra lið og jafnvel ofan í hreinustu viðbjóði – en þá er ég nú frekar að spá í þjóna kaþólsku kirkjunnar (til forna vonandi). Í gær tók Sr. Bolli Pétur Bollason, sóknarprestur í Laufásprestakalli það á sig að messa yfir þingmönnum okkar og tókst það svona líka þrumuvel úr hendi. Það er nánast allt sem Bolli segir rétt og gott á pakkið að heyra hann skamma það aðeins. (Með „Pakk“ er ég að vitna í Dag Sigurðarson – þessir þingmenn okkar eru sennilega ekkert pakk nema kannski nokkrir – Hvernig á ég að vita það?)

Svo gerið ykkur greiða og hlustið á sérann. Ég henti inn nokkrum myndum og plís ekki vera eitthvað foj yfir því. Tók líka út „Jesú-vælið“, þ.e.a.s. guðsorð og sálmasöng, en það hefur lengi staðið okkur með annan tónlistarsmekk fyrir þrifum að þurfa að hanga yfir þessu slævgandi gauli. Meira pönk í kirkjurnar sem sagt, því það er gott pönk í sumum sérum!

Andverðleika-þjóðfélagið og ég

11 Sep

 

Ég hef lokið störfum fyrir Fjallakofann, Laugavegi 11. Ég vann þar í 15 mánuði, síðan í byrjun maí 2016 og þótti strax gaman að vera í búðarleik (lífið er leikur, manstu). Ekkert nema fínt fólk að vinna í Fjallakofanum og allir tóku vel í að fá fríkið mig til að vinna þarna. Fjallakofinn er lang besta útivistarbúð á Íslandi en ég hef reyndar ekki skoðað úrvalið annars staðar og því dáldið að tala út um rassgatið á mér með þessari fullyrðingu. Ég hafði labbað á mörg fjöll og svona, en var auðvitað enginn sérfræðingur á þessu sviði. Samt alveg ákveðinn í að standa mig og svoleiðis – ætlaði ekkert að gera þetta með rassgatinu.

Eftir eitthvað bix var ég orðinn herra verslunarstjóri á besta stað við Laugaveginn í ágúst 2016 og enn jókst ábyrgðin. Reyndar svo mikið að ég þurfti á ítarlegu kírópraktor-ferli að halda í desember því ég gat varla skeint mig eða sest inn í bíl vegna eymsla í mjóbaki. Ég er enginn Bubbi Morthens þegar kemur að líkamlegri vinnu sko.

Jæja góður í bakinu þreyði ég veturinn og datt inn í sumarið. Eftir Gautaborgarferðina kom ég heim fullur af hugmyndum um betra Ísland og hóf vinnu á ný aðeins fyrir Verslunarmannahelgina. Ég var í hvílíku stuði eftir Svíþjóð að ég breyttist í hinn (að mínu mati) fullkomna verslunarstjóra, sem reynir að sinna öllum kúnnum eins og þeir séu gamlir vinir. Ég var “hressi kallinn í búðinni” og lék við hvern minn fingur að sinna kúnnum.

Athugið að svona 95% af kúnnum á þessum stað eru útlendingar, ferðamenn. Það fólk kemur hingað vitandi sumt alveg svakalega lítið um land og þjóð og ég fann strax að ég væri ekki bara verslunarstjóri heldur líka einskonar fóstra og/eða starfsmaður á sambýli fatlaðra (tek fram enn og aftur að ég er ekki að gera lítið úr fólki sem vinnur þau illametnu störf í okkar yfirgengilega andverðleika-samfélagi). Mjög algengar spurningar túrsita eru bara “Hvar get ég pissað og/eða kúkað” og “Hvar er apótekið?” og “Hvar er eitthvað skemmtilegt sem er ekki Blue Lagoon eða Golden Circle?” Þessu svaraði ég af fagmennsku með aðstoð Reykjavíkur-korts á borði og/eða Íslandskorts á vegg. Ég hef eins og einhverjir muna kannski verið að dæma fjöll og sundlaugar og matsölustaði áratugum saman og verið okursérfræðingur Íslands og allskonar. Stundum meira að segja verið að spá í að vera uppistandari, svo þetta rann allt saman í Verslunarstjóra Fjallakofans, Laugavegi 11.

Gestir mínir voru ægilega hrifnir. Fólk á ferðalögum er yfirleitt glaðara en fólk heima hjá sér. Það er á nýjum exótískum stað, með öll skinfæri opin og til í nánast hvað sem er. Heldurðu að þetta fólk sé til dæmis mikið í því að kafa í Silfru eða álíka heima hjá sér, eða sjá norðurljósin eða á hestbaki etc? En hvílík er vanhæfnin á Íslandi að það er ekki enn búið að koma upp skítakömrum fyrir þessa gesti okkar – eða komugjöld eða neitt. Íslensk stjórnvöld eru hreinlega ekki hæf í annað en að moka peningum í hina ríku vini sína og frændur sína eins og öll dæmi síðustu misseri sanna. Ég nenni nú hreinlega ekki að eyðileggja þessa jákvæðu ritstjórnargrein með frekara tuði um þau ósköp en droppa samt því sem einn innmúraður missti út úr sér undir pressu: „Ég er búinn að fylgjast með þessu þjóðfélagi í 50 ár. Þetta er ógeðslegt þjóðfélag, þetta er allt ógeðslegt. Það eru engin prinsipp, það eru engar hugsjónir, það er ekki neitt. Það er bara tækifærismennska, valdabarátta.“

Úff… Jæja, aftur að einhverju skemmtilegu.

Sumir gesta minna komu aftur með gjafir til að þakka fyrir góða þjónustu. Ég er með heimboð (og nafnspjöld) út um allan heim, ógeðlega töff járndúnk af eðal sýropi frá Kanada upp á eldhúshillu og vonandi lifi ég í heilum ferðafólks heima hjá því. Ég man allavega sjálfur eftir þeim skemmtilegustu frá mínum ferðalögum. Arabanum hressa sem þóttist hella kaffi yfir Steina Sleggju á Miðjarðahafsstað í París, svo allir fóru í panik í 2 sekúndur en svo að hlæja, etc, etc.

Nú fóru brotin að raðast saman í þessari hugljómun minni. Bjarni töframaður og snillingur er með þrjá í vinnu að leiða túrista um miðbæinn og gera eitthvað skemmtilegt fyrir peninga. Ég sá þá oft með halarófuna þegar ég var að sækja kassa ofan í kjallara. Gaurinn með gítarinn að spila Bob Dylan og Tom Waits og lög eftir sjálfan sig var stundum rétt hjá mér og var að fá svipað og ég á tímann, ef ekki hreinlega miklu meira. En samt var ég svo bugaður af hlekkjum fortíðar að ég sá ekkert nema steady job og fastar mánaðartekjur, hugsaði ekki einu sinni: Fyrst Bjarni töframaður getur það þá ætti ég nú að geta það líka.

Hver heldurðu að hafi þá komið í heimsókn? Gamli verkurinn í mjóbakinu. Ó nei, ekki aftur! Svo nú var ég með bakverki að horfa á Bjarna töframann græða á túrisma á meðan ég sótti gaskassana niður í kjallara, æjandi og vælandi eins og týpískur alþýðu-Íslendingur til forna.

Svo kom annar í búðina, Kínverji sem kynnti sig sem aðalgaukurinn í músíkinni í Kína. Nú kom sér vel að ég hafði fengið að ráða kínverska stelpu sem er gift frænda mínum og náttúrlega miklu verðmætari en að fást við verslunarstörf við Laugaveginn því hún talar bæði kínversku og ensku og meira að segja “bara smá” íslensku líka. Hún gat skoðað kínverska internetið og staðfest allt sem sá kínverski sagði. Hann er ekki á vegum stjórnvalda heldur sóló og veit allt um allt og alla í Kína. Hefur þegar kynnt Kínverjum tónlistarlíf Ítala (hann býr 50/50 í Milano) og er kallaður “Marco Polo Kína” og var nú staddur hér með Blue Eyed Pop undir hendinni og hafði fengið að vita í Lucky Records að ég ynni í Fjallakofanum, Laugavegi 11 (Takk Ingvar og Gestur og kó!). Við skulum því segja að nú sé Kínamarkaður að opnast upp á gátt og þar eru peningar næstum í sama hlutfalli og vanhæfnin hér – ekki vandamál.

Lokahnykkurinn í að stóriðjustefna hugans lak loksins að fullu úr hausunum á mér var svo þegar Jón Gnarr kom og sótti Þórberg Þórðarson komplett á vinýl, en plöturnar þrjár hafði ég geymt handa honum í 9 mánuði eða svo, en hann var alltaf í Houston eða eitthvað. Hann var beisiklí fastur í sömu stóriðjustefnu hugans og hafði þegar fengið að kenna á því að á Íslandi er maður ekki metinn að verðleikum, ef verðleikinn er að reyna að gera eitthvað skemmtilegt. Einu verðleikarnir sem eru hér metnir einhvers eru að kunna að græða peninga fyrir sjálfan sig með aðstoð annarra í sömu pælingum, sem fyrir eru á fleti. Les: Allir flokkar í lýðveldissögunni eru eins, en XD og XB mest eins, því þeir hafa lengst “ráðið” með stóriðjustefnu-hugarfari svokallaðra kjósanda í svokölluðu lýðræði. Og ef einhver vill gera eitthvað annað öðruvísi er því troðið í skítinn umsvifalaust af hinum innmúruðu sem eru einhverjir tuttugu forríkir karlpungar í vikulega sauna eða eitthvað. En þetta er nú bara eitthvað sem maður “hefur heyrt” og ég vil pent takk, ekki fá einhverjar morðhótanir eins og Lára Hanna hefur fengið að kenna á. Þetta með baráttukonuna Láru heyrði ég nú bara í heitum potti í Hveragerði í gær. Maður fær aldrei frið til að hvíla sig og vinna í mjóbakinu í heitu pottunum því fólki er alltaf svo reitt þar og vill tala um það hvað það er reitt í pottunum. Jafnvel þótt það eigi að heita í hvíldarinnlögn í Heilsuhælinu í Hveragerði, sem já já, heitir eitthvað annað í dag.

Ég tilkynni því með mikilli gleði og þó nokkrum væntingum að fyrirtækið FARTING PEOPLE INC (FPI) er í farvatninu. Nafnið er auðvitað ensk þýðing á því fyrsta sem við Jón gerðum saman listrænt, lagið Prumpufólkið, sem allir kalla Prumpulagið og ég hefði betur látið heita. Það er eitt frægasta og þekktasta lag íslenskrar poppsögu, þótt ég hafi til þessa verið of bugaður af andverðleika-þjóðfélaginu til að vilja viðurkenna það fyrir sjálfum mér eða öðrum. Tuttugu ára gamalt lag (í október, þá verða liðin 20 ár síðan Abbababb! kom út), sem er enn sungið á mig út á götu af 3ju eða 4ðu kynslóð hlýtur bara að vera gott, fjandinn hafiða. Og 478K views and counting. Ég er orðinn svo sjálfs-verðmætur núna í seinni tíð að ég er löngu hættur að finnast það óþægilegt þegar krakkarnir byrja að prumpa á mig. Eða ömmurnar eða foreldrarnir að tala við mig um uppeldislegt gildi lagsins. Ég fór næstum að grenja nýlega þegar ein amman sagði að það fyrsta sem barnabarnið hafði tjáð sig svo skildist væri “ú-í-ú-í-ú”-ið í laginu. Það þekkja allir þetta meistaraverk, andskotinn hafiði. Ef ekki þá er það hér:

Að mjóbakinu er það að frétta að það er strax orðið betra eftir að ég hætti að bera alla þessa kassa handa túristunum og ég get nú bæði sest upp í bíl og skeint mig án þess að æja eins og fornmenni. Þar að auki er kona Jóns besti nuddari á landinu (að sögn Jóns) og þar á ég tíma fyrir næstu sigurgöngu – til Helsinki nk. sunnudag til að vera heiðursgestur á frumsýningu seinni heimildarmyndarinnar um finnsku fötluðu pönkarana sem fóru sigurför til Eurovision-lands 2015 og komu hingað í fyrra.

Eftir frumsýningu verður eftirpartí allra eftirpartíia því það verður sett upp einskonar “Mongos Got Talent” (afsakið þetta grín á kostnað fatlaðra) þar sem finnskir og ég keppa um atkvæði PKN (hljómsveitarinnar sem sé, sem hætti þegar aðalmaðurinn varð sextugur í fyrra) Auk mín (sem er með pottþétt siguratriði tilbúið og mun flytja það með aðstoð vinar míns Péturs Magnússonar, sem kemur að sjálfssögðu með til Finnlands og við lokum þar með hinum skemmtilega hring og ævintýri sem hófst þegar við sáum fyrri myndina saman í Bíóparadís 2012), koma fram Circle og Radiopuhelimet, sem eru gamlir þjáningabræður úr Finnlands-ævintýrum mínum 1992-1994, og tveir enn, sjá plaggat:

21151573_1542442652461270_6832409179695591666_n

Allt er gott sem endar vel en þetta ævintýri er nú vonandi varla byrjað enn þótt það hafi tekið á sig einhverja mynd. Mynd sem verður gerð opinber með oldstæl blaðamannafundi þegar þar að kemur. Þið, íslenskt blaðafólk sem eruð ekki öfundsverð af aðstöðu ykkar – nema þið vinnið á Morgunblaðinu – fáið bara boðskort og mætið þá, ef ykkur verður hleypt út úr hænsnabúrunum ykkar og eruð kannski búin að fylla upp í á milli Bónus-auglýsingana af einhverju innihaldsrýru drasli. Sorrí – Þið eruð öll ágæt en svokallaðir eigendur ykkar ættu að gera okkur öllum greiða með sitt dauða fjármagn og koma sér í burtu. Ef nýja Ísland á einhvern tímann að verða nýtt en ekki eitthvað gamalt Orkuveituhús í endalausu tjasli þá þarf að losna við óværuna, veggjatítlur Orkuveituhússins, ef þið vitið hvað ég er að meina.

Bless á meðan,
Gunni

PS: Lítið lag. Takið eftir ráðherrabílunum (svipaðar týpur og bílar handrukkara), byggingakrönunum og öllu. Mynd ársins 2017!

MANNGÆSKAN Á ÍSLANDI

29 Ágú

981706
Nú er von maður spyrji: Afhverju þarf Ísland að vera svona mikið Fasista- og Fávitaland? Er þetta lögmál sem við náum aldrei að sigrast á? Er enginn séns á breytingum?

Við erum bara 330.000 + sirka 2.000.000 ferðafólk á árs basis. Við búum við ótrúlega góð skilyrði á sjó og landi, ættum hreinlega að vera öfunduð af öllum heiminum fyrir að búa í vestrænni paradís. (Utan ramma er blessað veðrið – mér sýnist það vera ok í dag)

Auðvitað þarf fleiri hendur á dekk til að sinna öllu sem sinna þarf. Það er bullandi góðæri, krónan sterk svo við getum farið a.m.k. þrisvar til útlanda á ári með þokkalegri samvisku, keypt gott kaffi, keyrt um á glænýjum bíl og valið á milli eðalkosta í mat og drykk. Takk Costco! Takk allir þessir nýju staðir sem spretta upp eins og gorkúlur þökk sé fólksfjölguninni – Túristarnir eru vinir okkar, munið það.

En samt, SAMT, þarf alltaf allt að vera glatað. Nei nei, auðvitað ekki allt, og ekki alltaf, fólk er að gera sitt besta (skulum við vona), en samt er eins og enginn nenni í pólitík nema siðblindir skíthælar sem vilja hanga í gömlu XD/XB helmingaskiptareglunni og mata sjálfa sig við “Kjötkatlana”. Sorrí með klisjulegt orðalag, “Kjötkatlar”; en klisjur eru klisjur af því þær eru staðreynd.

Allavega: Þrátt fyrir allar forsendur fyrir paradísarlegri góssentíð er alltaf einhver viðbjóður á herðum okkar, og ef það er ekki rugl, augljós spilling og Mannanafnanefnd (eða það nýjasta: Hestanafnanefnd!) þá er það Útlendingastofnun, sem er eins og ríki í ríkinu. Og þá meina ég The Third Reich.

Nýjasta ógeðið sem Útlendingastofnun er nú að bjóða upp á hefur blaðamaður Moggans, Ingileif Friðriksdóttir, skrifað um á síðustu dögum. Síðast í gær, FJÖLSKYLDAN VERÐUR SEND ÚR LANDI og áður á föstudaginn, SEGJA DAUÐANN BÍÐA SÍN Í HEIMALANDINU.

Í stuttu máli segir tölva Útlendingastofnunar NEI og bætir við ÞIÐ VERÐIÐ AÐ DEYJA EÐA ÞJÁST ÞVÍ TÖLVAN SEGIR BARA NEI. Kannski veit ég ekki allt sem Hugo Boss-dressaðir starfsmenn Útlendingastofnunar vita. Kannski er pabbinn Sunday Iserien einhver voðalegur ISIS-öfgamaður og jafnvel morðingi, og mamman, sem heitir því kaldhæðnislega nafni Joy Lucky, einhver ægilegur skúrkur, en Hey! Dóttirin Mary er bara átta ára og hefur, að því ég best veit, ekki verið staðin að því að mæta með sprengjubelti í skólann.

Já auðvitað, hvernig læt ég. Þau eru dökk. Og kannski gyðingar líka? Íslandssagan sýnir að Kjötkatla-siðblindingjar fortíðar hafa alltaf gert sitt besta til að þvo hendur sínar af blökkumönnum, sent gyðinga út í opinn dauðann og síðast en síst, níðst á erlendu farandverkafólki, sem er að hjálpa til við að rústa landinu og svona, svo einhver kokteilapartí-kunningi græði aðeins meira – “Ekkert að sjá hér: Haldið bara áfram að taka myndir af matnum ykkar og grínast. Útlendingastofnun er með þetta undir kontról.”

Eitthvað hlýtur það að vera. Ég bara trúi því ekki að hjá þessari bévítans Útlendingastofnun starfi svo sálarlaust og siðblint fólk að það ætli bara sí svona að draga fólkið á náttfötunum út um miðja nótt til þess eins að rústa lífi þess enn og aftur. Kannski með fulltingi undirborgaðra og undirmannaðra lögreglumanna sem skammast sín fyrir land og þjóð og þurfa örugglega áfallahjálp eftir að hafa horft upp á aðfarirnar – og staðið fyrir þeim.

En (svo ég endi þetta alvörumál á kaldhæðnislegan máta): Sunday, Joy Lucky og Mary, átta ára, eru náttúrlega hvorki heimsmeistarar í skák, góð í handbolta (þá skipti litarhaft ekki máli) eða ruglaður maður frá Georgíu sem lærði skiljanlega íslensku upp á sitt einsdæmi og fékk því VIP meðferð með einu pennastriki Davíðs Oddssonar (eða hver sem það var) og urðu Íslenskir ríkisborgarar over night.

Ég er Íslendingur. Ég skammast mín fyrir þetta allt saman. Ef þú ert ekki algjör fáviti ættir þú að skammast þín líka.

PS: Nenni ekki að hlusta á “E gamla fólkið á Íslandi, geðveika fólkið og atvinnulausa fólkið (ef það er þá eitthvað atvinnulaust fólk ennþá til í góðærinu?)”-”svör”. Það er önnur umræða, önnur lota í verkefninu ÍSLAND BEST Í HEIMI 2020.

Ítarefni: Angela Markel er alvöru manneskja, ekki sálarlaust nasískt vélmenni – þótt hún sé þýsk.

Jón smákrimmi < Séra jón nauðgari

10 Ágú

Out-of-Thin-Air-police-lineup
Sá OUT OF THIN AIR í gær. Stórgóð heimildarmynd um Guðmundar- og Geirfinnsmálið. Ég hef aldrei sökkt mér djúpt í það svarthol/mál, en myndin er skýr og skorinorð og „skemmtileg“ – hélt vel og er virkilega vel gerð. Aðdáendur Making a Muderer fá hér mikið fyrir sinn snúð í lókal bakaríinu. Auðvitað er þetta allt eitt megaklúður, hvernig staðið var að málum. Ég heyrði einhvern tímann eftir Sævari Ciesielski að á fylliríum játaði hann hálfpartinn að hafa verið nálægt drápi á Guðmundi, en Geirfinn hafði hann aldrei heyrst minnst á. Þetta er eflaust eitthvað kjaftasögurugl því enginn sekur maður myndi leggja á sig það erfiði sem Sævar gerði til að fá sín mál út af borðinu.

Sævar rakst ég stundum á. Man eftir honum þegar Bless eða S.H,.Draumur var að æfa í Duus-húsi í Fischersundi og þá var hann bara fullur eða skakkur og vildi djamma með okkur. Ekkert ofbeldisrugl, en auðvitað var maður dáldið hræddur við hann. Svo þegar ég snapaði að fá að sitja í einum af köggum Ólafs Gunnarssonar með Dabba 5 ára eða svo, þá keyrðum við í Bæjarins bestu og Sævar rakst á okkur og var bara almennilegur þótt hann væri orðinn verulega sukkaður þá. Sem sé, bara hinn fínasti maður. OUT OF THIN AIR er þó meira um Erlu en Sævar og það helvíti sem á hana var dempt, nánast barn að aldri og með nýfætt barn.

Staðreyndir eru þessar: Engin lík hafa fundist. Enginn morðingi hefur fundist. Ungt fólk var beitt stjarnfræðilegu ofbeldi af fangelsishrottum Síðamúlafangelsis, sem voru ekki bara svona vegna þess tíma sem þeir lifðu í, heldur voru bara siðblindir og/eða fávitar. Það er líklega of seint að hundelta þessa ömurlegu menn uppi, þeir geta bara úldnað sig í hel og vonandi, þeirra vegna, skammast sín.

Hin staðreyndin er þessi: „Kerfið“ hleypur upp til handa og fóta til að veita barnaníðingi „uppreisn æru“ til að hann fái „sjálfssögð réttindi sín aftur“, en skellir áratugum saman skollaeyrum við bænum fólks sem á unga aldri var beitt áralöngu harðræði til að kreista út úr því játningar á einhverju sem það vissi ekkert, eða a.m.k. lítið, um. Bænum þessara fórnarlamba um endurupptöku málsins, eða „uppreisn æru“ hefur aldrei verið almennilega svarað af „Kerfinu“.

Það er ekki sama Jón eða Séra Jón? Nei, það er ekki málið. Við búum bara ennþá í Fávitalandi með fávitum og gagnslausum aumingjum sem við fávitarnir og aumingjarnir kjósum yfir okkur trekk ofan í fokking trekk.

(Myndin er komin í sýningar í Bíó Paradís)

Lífsgæði

14 Júl

Helstu kostir þess að búa á Íslandi tengjast vatni. Sundlaugarnar eru snilld og hitaveitan. Að fá kalt vatn úr krönum, sem er jafn gott og hreint og okkar, eru gæði sem fáir í heiminum í dag eiga kost á. Fátt er því sorglegra en túristi að kaupa kippu af 2L vatnsflöskum.

Vatn kólnar mishratt í húsum, eða jafnvel á milli vaska. Hjá mér er t.d. miklu hraðar að kólna á baðinu en í eldhúsinu. Ég veit ekki um þig, en ég vil hafa vatnið eins kalt og hægt er.

Þetta gætu fasteignasalar nýtt sér þegar auglýsa á íbúð til sölu. Til dæmis:

Baðherbergið er með sturtu. Búið er að endurnýja blöndunartæki í sturtu og vaski. Vaskur og vaskaskápur er nýlegt.
Vatn er ískalt strax og skrúfað er fyrir. Ferskt og gott og algjörlega saurgerlalaust.

Þessi lífsgæði hefðu að sjálfssögðu áhrif á íbúðarverðið.

Neytendamál

12 Júl

Vegna fjölda áskorana (tveggja) gefst ég upp á að hætta að blogga. 

Ég var einu sinni neytendafrömuður og fékk m.a.s. verðlaun frá Björgvini G. (leir-egg og 300þ). Okursíðan var „barn síns tíma“ og ég lagði hana niður því það var of tímafrekt að halda henni úti. Nokkrar síður á Facebook hafa tekið við og er Costco-grúppan þeirra frægust. Tilkoma Costco hefur aukið til muna áhuga (eða a.m.k. sýnileika) áhuga fólks á neytendamálum, verðsamanburði, o.s.frv.

Önnur skemmtileg FB-síða (en kannski ekki eins gagnleg) er Sögur af tollinum. Íslenski tollurinn er algjör skandall. Hér er maður böggaður yfir allskonar tittlingaskít ef maður kaupir eitthvað frá útlöndum, eða fær sendar gjafir. Þarf að sýna nótur og standa í hössli svo ríkið fái sinn vask, toll og gjöld. Segjum, kassetta sem kostaði þúsund kall kostar nú 2000 kall. Ég hef hvergi heyrt um annað eins rugl annars staðar í heiminum. Það hefur verið talað um að breyta þessu árum saman, að starfsmenn séu ekki að standa í þessu fyrir sendingar undir 15 þúsund kalli eða svo, en þetta er allt við það sama. Alveg séríslenskur fávitaháttur og blöðruskapur að ekkert gerist í þessum málum.

Þar að auki virðist algjört slembiúrtak ráða því hvaða pakkar eru teknir í meðferð. Einn daginn er það kasetta á þúsund kall í bögg, þann næsta tíu plötur frítt heim að dyrum.

Einu sinni átti svo að gera mig að formanni Strætó (eða hvað starfsheitið var). Það fór eins og það fór. Í sumar hef ég tekið strætó eftir vinnu heim til mín (leið 12). Tímatöflur standast aldrei, eða nánast aldrei. Einn föstudaginn beið ég í 50 mín á Hverfisgötu þegar ættu að hafa komið 3 tólfur. Engin kom. Ég gafst upp og tók leið 11. Það vantar sárlega svona „costco-grúppu“ fyrir þjónustu strætós. Ég nenni ekki að stofna hana.

Ég veit ekkert hver er „vondi kallinn“ í þessu Ólafur vs. Neytendasamtökin dæmi. Veit bara að ég hef aldrei séð pointið í því að vera meðlimur í þessum samtökum.