Sarpur | Daglegt líf RSS feed for this section

Andverðleika-þjóðfélagið og ég

11 Sep

 

Ég hef lokið störfum fyrir Fjallakofann, Laugavegi 11. Ég vann þar í 15 mánuði, síðan í byrjun maí 2016 og þótti strax gaman að vera í búðarleik (lífið er leikur, manstu). Ekkert nema fínt fólk að vinna í Fjallakofanum og allir tóku vel í að fá fríkið mig til að vinna þarna. Fjallakofinn er lang besta útivistarbúð á Íslandi en ég hef reyndar ekki skoðað úrvalið annars staðar og því dáldið að tala út um rassgatið á mér með þessari fullyrðingu. Ég hafði labbað á mörg fjöll og svona, en var auðvitað enginn sérfræðingur á þessu sviði. Samt alveg ákveðinn í að standa mig og svoleiðis – ætlaði ekkert að gera þetta með rassgatinu.

Eftir eitthvað bix var ég orðinn herra verslunarstjóri á besta stað við Laugaveginn í ágúst 2016 og enn jókst ábyrgðin. Reyndar svo mikið að ég þurfti á ítarlegu kírópraktor-ferli að halda í desember því ég gat varla skeint mig eða sest inn í bíl vegna eymsla í mjóbaki. Ég er enginn Bubbi Morthens þegar kemur að líkamlegri vinnu sko.

Jæja góður í bakinu þreyði ég veturinn og datt inn í sumarið. Eftir Gautaborgarferðina kom ég heim fullur af hugmyndum um betra Ísland og hóf vinnu á ný aðeins fyrir Verslunarmannahelgina. Ég var í hvílíku stuði eftir Svíþjóð að ég breyttist í hinn (að mínu mati) fullkomna verslunarstjóra, sem reynir að sinna öllum kúnnum eins og þeir séu gamlir vinir. Ég var “hressi kallinn í búðinni” og lék við hvern minn fingur að sinna kúnnum.

Athugið að svona 95% af kúnnum á þessum stað eru útlendingar, ferðamenn. Það fólk kemur hingað vitandi sumt alveg svakalega lítið um land og þjóð og ég fann strax að ég væri ekki bara verslunarstjóri heldur líka einskonar fóstra og/eða starfsmaður á sambýli fatlaðra (tek fram enn og aftur að ég er ekki að gera lítið úr fólki sem vinnur þau illametnu störf í okkar yfirgengilega andverðleika-samfélagi). Mjög algengar spurningar túrsita eru bara “Hvar get ég pissað og/eða kúkað” og “Hvar er apótekið?” og “Hvar er eitthvað skemmtilegt sem er ekki Blue Lagoon eða Golden Circle?” Þessu svaraði ég af fagmennsku með aðstoð Reykjavíkur-korts á borði og/eða Íslandskorts á vegg. Ég hef eins og einhverjir muna kannski verið að dæma fjöll og sundlaugar og matsölustaði áratugum saman og verið okursérfræðingur Íslands og allskonar. Stundum meira að segja verið að spá í að vera uppistandari, svo þetta rann allt saman í Verslunarstjóra Fjallakofans, Laugavegi 11.

Gestir mínir voru ægilega hrifnir. Fólk á ferðalögum er yfirleitt glaðara en fólk heima hjá sér. Það er á nýjum exótískum stað, með öll skinfæri opin og til í nánast hvað sem er. Heldurðu að þetta fólk sé til dæmis mikið í því að kafa í Silfru eða álíka heima hjá sér, eða sjá norðurljósin eða á hestbaki etc? En hvílík er vanhæfnin á Íslandi að það er ekki enn búið að koma upp skítakömrum fyrir þessa gesti okkar – eða komugjöld eða neitt. Íslensk stjórnvöld eru hreinlega ekki hæf í annað en að moka peningum í hina ríku vini sína og frændur sína eins og öll dæmi síðustu misseri sanna. Ég nenni nú hreinlega ekki að eyðileggja þessa jákvæðu ritstjórnargrein með frekara tuði um þau ósköp en droppa samt því sem einn innmúraður missti út úr sér undir pressu: „Ég er búinn að fylgjast með þessu þjóðfélagi í 50 ár. Þetta er ógeðslegt þjóðfélag, þetta er allt ógeðslegt. Það eru engin prinsipp, það eru engar hugsjónir, það er ekki neitt. Það er bara tækifærismennska, valdabarátta.“

Úff… Jæja, aftur að einhverju skemmtilegu.

Sumir gesta minna komu aftur með gjafir til að þakka fyrir góða þjónustu. Ég er með heimboð (og nafnspjöld) út um allan heim, ógeðlega töff járndúnk af eðal sýropi frá Kanada upp á eldhúshillu og vonandi lifi ég í heilum ferðafólks heima hjá því. Ég man allavega sjálfur eftir þeim skemmtilegustu frá mínum ferðalögum. Arabanum hressa sem þóttist hella kaffi yfir Steina Sleggju á Miðjarðahafsstað í París, svo allir fóru í panik í 2 sekúndur en svo að hlæja, etc, etc.

Nú fóru brotin að raðast saman í þessari hugljómun minni. Bjarni töframaður og snillingur er með þrjá í vinnu að leiða túrista um miðbæinn og gera eitthvað skemmtilegt fyrir peninga. Ég sá þá oft með halarófuna þegar ég var að sækja kassa ofan í kjallara. Gaurinn með gítarinn að spila Bob Dylan og Tom Waits og lög eftir sjálfan sig var stundum rétt hjá mér og var að fá svipað og ég á tímann, ef ekki hreinlega miklu meira. En samt var ég svo bugaður af hlekkjum fortíðar að ég sá ekkert nema steady job og fastar mánaðartekjur, hugsaði ekki einu sinni: Fyrst Bjarni töframaður getur það þá ætti ég nú að geta það líka.

Hver heldurðu að hafi þá komið í heimsókn? Gamli verkurinn í mjóbakinu. Ó nei, ekki aftur! Svo nú var ég með bakverki að horfa á Bjarna töframann græða á túrisma á meðan ég sótti gaskassana niður í kjallara, æjandi og vælandi eins og týpískur alþýðu-Íslendingur til forna.

Svo kom annar í búðina, Kínverji sem kynnti sig sem aðalgaukurinn í músíkinni í Kína. Nú kom sér vel að ég hafði fengið að ráða kínverska stelpu sem er gift frænda mínum og náttúrlega miklu verðmætari en að fást við verslunarstörf við Laugaveginn því hún talar bæði kínversku og ensku og meira að segja “bara smá” íslensku líka. Hún gat skoðað kínverska internetið og staðfest allt sem sá kínverski sagði. Hann er ekki á vegum stjórnvalda heldur sóló og veit allt um allt og alla í Kína. Hefur þegar kynnt Kínverjum tónlistarlíf Ítala (hann býr 50/50 í Milano) og er kallaður “Marco Polo Kína” og var nú staddur hér með Blue Eyed Pop undir hendinni og hafði fengið að vita í Lucky Records að ég ynni í Fjallakofanum, Laugavegi 11 (Takk Ingvar og Gestur og kó!). Við skulum því segja að nú sé Kínamarkaður að opnast upp á gátt og þar eru peningar næstum í sama hlutfalli og vanhæfnin hér – ekki vandamál.

Lokahnykkurinn í að stóriðjustefna hugans lak loksins að fullu úr hausunum á mér var svo þegar Jón Gnarr kom og sótti Þórberg Þórðarson komplett á vinýl, en plöturnar þrjár hafði ég geymt handa honum í 9 mánuði eða svo, en hann var alltaf í Houston eða eitthvað. Hann var beisiklí fastur í sömu stóriðjustefnu hugans og hafði þegar fengið að kenna á því að á Íslandi er maður ekki metinn að verðleikum, ef verðleikinn er að reyna að gera eitthvað skemmtilegt. Einu verðleikarnir sem eru hér metnir einhvers eru að kunna að græða peninga fyrir sjálfan sig með aðstoð annarra í sömu pælingum, sem fyrir eru á fleti. Les: Allir flokkar í lýðveldissögunni eru eins, en XD og XB mest eins, því þeir hafa lengst “ráðið” með stóriðjustefnu-hugarfari svokallaðra kjósanda í svokölluðu lýðræði. Og ef einhver vill gera eitthvað annað öðruvísi er því troðið í skítinn umsvifalaust af hinum innmúruðu sem eru einhverjir tuttugu forríkir karlpungar í vikulega sauna eða eitthvað. En þetta er nú bara eitthvað sem maður “hefur heyrt” og ég vil pent takk, ekki fá einhverjar morðhótanir eins og Lára Hanna hefur fengið að kenna á. Þetta með baráttukonuna Láru heyrði ég nú bara í heitum potti í Hveragerði í gær. Maður fær aldrei frið til að hvíla sig og vinna í mjóbakinu í heitu pottunum því fólki er alltaf svo reitt þar og vill tala um það hvað það er reitt í pottunum. Jafnvel þótt það eigi að heita í hvíldarinnlögn í Heilsuhælinu í Hveragerði, sem já já, heitir eitthvað annað í dag.

Ég tilkynni því með mikilli gleði og þó nokkrum væntingum að fyrirtækið FARTING PEOPLE INC (FPI) er í farvatninu. Nafnið er auðvitað ensk þýðing á því fyrsta sem við Jón gerðum saman listrænt, lagið Prumpufólkið, sem allir kalla Prumpulagið og ég hefði betur látið heita. Það er eitt frægasta og þekktasta lag íslenskrar poppsögu, þótt ég hafi til þessa verið of bugaður af andverðleika-þjóðfélaginu til að vilja viðurkenna það fyrir sjálfum mér eða öðrum. Tuttugu ára gamalt lag (í október, þá verða liðin 20 ár síðan Abbababb! kom út), sem er enn sungið á mig út á götu af 3ju eða 4ðu kynslóð hlýtur bara að vera gott, fjandinn hafiða. Og 478K views and counting. Ég er orðinn svo sjálfs-verðmætur núna í seinni tíð að ég er löngu hættur að finnast það óþægilegt þegar krakkarnir byrja að prumpa á mig. Eða ömmurnar eða foreldrarnir að tala við mig um uppeldislegt gildi lagsins. Ég fór næstum að grenja nýlega þegar ein amman sagði að það fyrsta sem barnabarnið hafði tjáð sig svo skildist væri “ú-í-ú-í-ú”-ið í laginu. Það þekkja allir þetta meistaraverk, andskotinn hafiði. Ef ekki þá er það hér:

Að mjóbakinu er það að frétta að það er strax orðið betra eftir að ég hætti að bera alla þessa kassa handa túristunum og ég get nú bæði sest upp í bíl og skeint mig án þess að æja eins og fornmenni. Þar að auki er kona Jóns besti nuddari á landinu (að sögn Jóns) og þar á ég tíma fyrir næstu sigurgöngu – til Helsinki nk. sunnudag til að vera heiðursgestur á frumsýningu seinni heimildarmyndarinnar um finnsku fötluðu pönkarana sem fóru sigurför til Eurovision-lands 2015 og komu hingað í fyrra.

Eftir frumsýningu verður eftirpartí allra eftirpartíia því það verður sett upp einskonar “Mongos Got Talent” (afsakið þetta grín á kostnað fatlaðra) þar sem finnskir og ég keppa um atkvæði PKN (hljómsveitarinnar sem sé, sem hætti þegar aðalmaðurinn varð sextugur í fyrra) Auk mín (sem er með pottþétt siguratriði tilbúið og mun flytja það með aðstoð vinar míns Péturs Magnússonar, sem kemur að sjálfssögðu með til Finnlands og við lokum þar með hinum skemmtilega hring og ævintýri sem hófst þegar við sáum fyrri myndina saman í Bíóparadís 2012), koma fram Circle og Radiopuhelimet, sem eru gamlir þjáningabræður úr Finnlands-ævintýrum mínum 1992-1994, og tveir enn, sjá plaggat:

21151573_1542442652461270_6832409179695591666_n

Allt er gott sem endar vel en þetta ævintýri er nú vonandi varla byrjað enn þótt það hafi tekið á sig einhverja mynd. Mynd sem verður gerð opinber með oldstæl blaðamannafundi þegar þar að kemur. Þið, íslenskt blaðafólk sem eruð ekki öfundsverð af aðstöðu ykkar – nema þið vinnið á Morgunblaðinu – fáið bara boðskort og mætið þá, ef ykkur verður hleypt út úr hænsnabúrunum ykkar og eruð kannski búin að fylla upp í á milli Bónus-auglýsingana af einhverju innihaldsrýru drasli. Sorrí – Þið eruð öll ágæt en svokallaðir eigendur ykkar ættu að gera okkur öllum greiða með sitt dauða fjármagn og koma sér í burtu. Ef nýja Ísland á einhvern tímann að verða nýtt en ekki eitthvað gamalt Orkuveituhús í endalausu tjasli þá þarf að losna við óværuna, veggjatítlur Orkuveituhússins, ef þið vitið hvað ég er að meina.

Bless á meðan,
Gunni

PS: Lítið lag. Takið eftir ráðherrabílunum (svipaðar týpur og bílar handrukkara), byggingakrönunum og öllu. Mynd ársins 2017!

MANNGÆSKAN Á ÍSLANDI

29 Ágú

981706
Nú er von maður spyrji: Afhverju þarf Ísland að vera svona mikið Fasista- og Fávitaland? Er þetta lögmál sem við náum aldrei að sigrast á? Er enginn séns á breytingum?

Við erum bara 330.000 + sirka 2.000.000 ferðafólk á árs basis. Við búum við ótrúlega góð skilyrði á sjó og landi, ættum hreinlega að vera öfunduð af öllum heiminum fyrir að búa í vestrænni paradís. (Utan ramma er blessað veðrið – mér sýnist það vera ok í dag)

Auðvitað þarf fleiri hendur á dekk til að sinna öllu sem sinna þarf. Það er bullandi góðæri, krónan sterk svo við getum farið a.m.k. þrisvar til útlanda á ári með þokkalegri samvisku, keypt gott kaffi, keyrt um á glænýjum bíl og valið á milli eðalkosta í mat og drykk. Takk Costco! Takk allir þessir nýju staðir sem spretta upp eins og gorkúlur þökk sé fólksfjölguninni – Túristarnir eru vinir okkar, munið það.

En samt, SAMT, þarf alltaf allt að vera glatað. Nei nei, auðvitað ekki allt, og ekki alltaf, fólk er að gera sitt besta (skulum við vona), en samt er eins og enginn nenni í pólitík nema siðblindir skíthælar sem vilja hanga í gömlu XD/XB helmingaskiptareglunni og mata sjálfa sig við “Kjötkatlana”. Sorrí með klisjulegt orðalag, “Kjötkatlar”; en klisjur eru klisjur af því þær eru staðreynd.

Allavega: Þrátt fyrir allar forsendur fyrir paradísarlegri góssentíð er alltaf einhver viðbjóður á herðum okkar, og ef það er ekki rugl, augljós spilling og Mannanafnanefnd (eða það nýjasta: Hestanafnanefnd!) þá er það Útlendingastofnun, sem er eins og ríki í ríkinu. Og þá meina ég The Third Reich.

Nýjasta ógeðið sem Útlendingastofnun er nú að bjóða upp á hefur blaðamaður Moggans, Ingileif Friðriksdóttir, skrifað um á síðustu dögum. Síðast í gær, FJÖLSKYLDAN VERÐUR SEND ÚR LANDI og áður á föstudaginn, SEGJA DAUÐANN BÍÐA SÍN Í HEIMALANDINU.

Í stuttu máli segir tölva Útlendingastofnunar NEI og bætir við ÞIÐ VERÐIÐ AÐ DEYJA EÐA ÞJÁST ÞVÍ TÖLVAN SEGIR BARA NEI. Kannski veit ég ekki allt sem Hugo Boss-dressaðir starfsmenn Útlendingastofnunar vita. Kannski er pabbinn Sunday Iserien einhver voðalegur ISIS-öfgamaður og jafnvel morðingi, og mamman, sem heitir því kaldhæðnislega nafni Joy Lucky, einhver ægilegur skúrkur, en Hey! Dóttirin Mary er bara átta ára og hefur, að því ég best veit, ekki verið staðin að því að mæta með sprengjubelti í skólann.

Já auðvitað, hvernig læt ég. Þau eru dökk. Og kannski gyðingar líka? Íslandssagan sýnir að Kjötkatla-siðblindingjar fortíðar hafa alltaf gert sitt besta til að þvo hendur sínar af blökkumönnum, sent gyðinga út í opinn dauðann og síðast en síst, níðst á erlendu farandverkafólki, sem er að hjálpa til við að rústa landinu og svona, svo einhver kokteilapartí-kunningi græði aðeins meira – “Ekkert að sjá hér: Haldið bara áfram að taka myndir af matnum ykkar og grínast. Útlendingastofnun er með þetta undir kontról.”

Eitthvað hlýtur það að vera. Ég bara trúi því ekki að hjá þessari bévítans Útlendingastofnun starfi svo sálarlaust og siðblint fólk að það ætli bara sí svona að draga fólkið á náttfötunum út um miðja nótt til þess eins að rústa lífi þess enn og aftur. Kannski með fulltingi undirborgaðra og undirmannaðra lögreglumanna sem skammast sín fyrir land og þjóð og þurfa örugglega áfallahjálp eftir að hafa horft upp á aðfarirnar – og staðið fyrir þeim.

En (svo ég endi þetta alvörumál á kaldhæðnislegan máta): Sunday, Joy Lucky og Mary, átta ára, eru náttúrlega hvorki heimsmeistarar í skák, góð í handbolta (þá skipti litarhaft ekki máli) eða ruglaður maður frá Georgíu sem lærði skiljanlega íslensku upp á sitt einsdæmi og fékk því VIP meðferð með einu pennastriki Davíðs Oddssonar (eða hver sem það var) og urðu Íslenskir ríkisborgarar over night.

Ég er Íslendingur. Ég skammast mín fyrir þetta allt saman. Ef þú ert ekki algjör fáviti ættir þú að skammast þín líka.

PS: Nenni ekki að hlusta á “E gamla fólkið á Íslandi, geðveika fólkið og atvinnulausa fólkið (ef það er þá eitthvað atvinnulaust fólk ennþá til í góðærinu?)”-”svör”. Það er önnur umræða, önnur lota í verkefninu ÍSLAND BEST Í HEIMI 2020.

Ítarefni: Angela Markel er alvöru manneskja, ekki sálarlaust nasískt vélmenni – þótt hún sé þýsk.

Pink Hjöll – The Wall

17 Ágú

pinkhjoll-thewallPINK HJÖLL – THE WALL (2017 Redux)
Written by Hjörleifur Guttormsson
Produced by einhver gufa
Engineered by Bæjarvinnan

Tölvutækni Levono blús

12 Ágú

menu-2017-Baejarlind
Mér þykir fyrir því að vera að bögga ykkur, lesendur, með þessu röfli. Það er Gleðigangan mikla í dag og öll athyglin ætti að vera á því að njóta þess, sem mér finnst, Æðislegasti dagur ársins. Ég verð vonandi með tárin í augunum í mannfjöldanum á eftir (Gangan leggur af stað frá sirka Stjórnarráðinu kl. 14). Tárin í augunum því allt þetta húllumhæ og mannfjöldinn sem mætir, er að mínu mati stórkostlegasta sönnun þess að vér Íslendingar erum ekki algjör fífl (þótt margt annað sanni hið gagnstæða). Gleðin er líka sigurganga fólks sem hefur þurft að ganga þyrnum stráðan veg til þess eins að vera það sjálft. Baráttuandi hinsegin fólks hefur dregið aðra bælda og bugaða út úr sínum skápum; hvort sem það eru geðveikir eða offitusjúklingar o.s.frv. Miklu betra þjóðfélag er niðurstaðan og enginn þyrfti lengur að þurfa að bera harm sinn í hljóði. Við erum öll bara einhver slysaskot á leið í algleymið aftur. Njótum á meðan lífið varir.

Allavega. Röflið. Tölvutækni er eflaust ágætis fyrirtæki í „Kópavogi“, sem ég átti ágætis viðskipti við fyrir sirka 10-15 árum. Fékk alltaf toppþjónustu þar. Ég hef hinsvegar alfarið snúið mér að Tölvutek, en bara vegna þess að þeir eru ekki eins langt í burtu og frændi minn, Halldór Hrafn Jónsson, er þar einn af innstu koppum í búri. Tengdapabbi keypti hins vegar fartölvu hjá Tölvutækni og lenti í ömurlegri þjónustu sem varð á endanum til þess að hann strunsaði út skellandi hurðum og henti hinni ónýtu tölvu í mig. Þegar mitt gamla hlussudrasl gaf upp öndina fyrir viku fór ég loksins að nota Levonoið. Það var ekkert að fartölvunni og ég afskrifaði þetta hjá tengdó bara sem eitthvað rugl í gömlum manni (Tengdapabbi er 9 árum eldri en ég). Svo var það í gær að þetta ónýta fartölvuhelvíti neitaði að starta sig upp sama hvað ég hamaðist. 

Ég sendi því eftirfarandi á Tölvutækni á Facebook og cc á Facebook vegg minn með cc á fjölmiðlafólk sem ég mundi eftir og cc á fleiri sem gætu haft áhuga á þessu. Ath að skilaboðin voru skrifuð á LG G6 síma og því lítið skeytt um stafsetningu. Bein útsending á Facebook-vegg mínum hefst svo klukkan 11-11:30 og verður gaman að sjá hvernig Tölvutæknimenn begðast við. Svo sem týpískt eitthvað að það væri „Lokað vegna Gaypride“.

„Í ágúst 2016 keypti Therapi Ehf, kt 670xxx-xxxx, af ykkur Levono Yoga 3.14. Þessi fartölva er ónýt. Þegar hún kom úr 2ja vikna „viðgerð“ frá Nýherja fór tengdafaðir minn (eigandi Therapi ehf) með hana til Hvammstanga þar sem hann á heima og hélt að tölvan væri loksins i lagi. Eftir nokkra daga datt allt i sama girinn og þetta mánudagseintak sem þið selduð honum kveikti ekki á sér. I staðinn fyrir að láta þjakaðan manninn fá nýja tölvu af sömu tegund reif eigandi Tölvutækni bara kjaft sem endaði með því að tengdafaðir minn strunsaði út og mun aldrei aftur stiga fæti inn i verslun ykkar.

Nylega eignaðist ég þessa hormungar Levono fartölvu og hafði notað i viku þar i dag þegar hun bara ræsir sig ekki.

Eg kem þvi til ykkar á morgun laugardag um kl 12 með þessa onytu tolvu sem þið rukkuðuð 99.900 kr fyrir. I stað hennar fæ eg samskonar tolvu að fullu uppsetta. Munu þá ekki verða fleiri eftirmalar ut af þessu mali að minni hálfu. Ef þið ætlið hins vegar að vera með einhvern skæting og senda tölvuna í enn eina gagnslausa 2ja vikna yfirhalningu þá eruði jafnvel enn vitlausari en þið hafið þegar sýnt fram á að vera.

Se ykkur kl. 12, 
Dr. Gunni fv. Neytendafrömuður.

Ps. Afrit af þessum skilaboðum eru send á alla stærstu fjölmiðla landsins. Heimsókn min til ykkar verður send ut beint á facebbok live.“

Jón smákrimmi < Séra jón nauðgari

10 Ágú

Out-of-Thin-Air-police-lineup
Sá OUT OF THIN AIR í gær. Stórgóð heimildarmynd um Guðmundar- og Geirfinnsmálið. Ég hef aldrei sökkt mér djúpt í það svarthol/mál, en myndin er skýr og skorinorð og „skemmtileg“ – hélt vel og er virkilega vel gerð. Aðdáendur Making a Muderer fá hér mikið fyrir sinn snúð í lókal bakaríinu. Auðvitað er þetta allt eitt megaklúður, hvernig staðið var að málum. Ég heyrði einhvern tímann eftir Sævari Ciesielski að á fylliríum játaði hann hálfpartinn að hafa verið nálægt drápi á Guðmundi, en Geirfinn hafði hann aldrei heyrst minnst á. Þetta er eflaust eitthvað kjaftasögurugl því enginn sekur maður myndi leggja á sig það erfiði sem Sævar gerði til að fá sín mál út af borðinu.

Sævar rakst ég stundum á. Man eftir honum þegar Bless eða S.H,.Draumur var að æfa í Duus-húsi í Fischersundi og þá var hann bara fullur eða skakkur og vildi djamma með okkur. Ekkert ofbeldisrugl, en auðvitað var maður dáldið hræddur við hann. Svo þegar ég snapaði að fá að sitja í einum af köggum Ólafs Gunnarssonar með Dabba 5 ára eða svo, þá keyrðum við í Bæjarins bestu og Sævar rakst á okkur og var bara almennilegur þótt hann væri orðinn verulega sukkaður þá. Sem sé, bara hinn fínasti maður. OUT OF THIN AIR er þó meira um Erlu en Sævar og það helvíti sem á hana var dempt, nánast barn að aldri og með nýfætt barn.

Staðreyndir eru þessar: Engin lík hafa fundist. Enginn morðingi hefur fundist. Ungt fólk var beitt stjarnfræðilegu ofbeldi af fangelsishrottum Síðamúlafangelsis, sem voru ekki bara svona vegna þess tíma sem þeir lifðu í, heldur voru bara siðblindir og/eða fávitar. Það er líklega of seint að hundelta þessa ömurlegu menn uppi, þeir geta bara úldnað sig í hel og vonandi, þeirra vegna, skammast sín.

Hin staðreyndin er þessi: „Kerfið“ hleypur upp til handa og fóta til að veita barnaníðingi „uppreisn æru“ til að hann fái „sjálfssögð réttindi sín aftur“, en skellir áratugum saman skollaeyrum við bænum fólks sem á unga aldri var beitt áralöngu harðræði til að kreista út úr því játningar á einhverju sem það vissi ekkert, eða a.m.k. lítið, um. Bænum þessara fórnarlamba um endurupptöku málsins, eða „uppreisn æru“ hefur aldrei verið almennilega svarað af „Kerfinu“.

Það er ekki sama Jón eða Séra Jón? Nei, það er ekki málið. Við búum bara ennþá í Fávitalandi með fávitum og gagnslausum aumingjum sem við fávitarnir og aumingjarnir kjósum yfir okkur trekk ofan í fokking trekk.

(Myndin er komin í sýningar í Bíó Paradís)

Allt í drasli með Dr. Gunna

9 Ágú

Allt í drasli voru þættir á Skjá einum sem hófu göngu sína 2005. Heiðar Snyrtir og Margrét Húsmæðraskólastýra sáu um að niðurlægja stamandi skítablesa og taka til í allskonar saurholum og draslarakompum. Þetta var ágætis stöff, þótt ég hafi aldrei horft á heilan þátt, svo ég muni: Og jafnvel þótt fólk sem ég þekki væri í hlutverki hins niðurlægða. 

Þessa ágætu fávitaþætti hafði ég bak við eyrað þegar mín beið næstum ókleifur hamar nú á Frídegi Verzlunarmanna. Það var man ceifið mitt, sem liggur við hlið vistarvera okkar Dungang, en þar er að sjálfssögðu alltaf skínandi hreint og fágað þökk sé Lufsu og/eða aðkeyptu vinnuafli. Og ég legg mig stundum fram þar líka (segi ég, svo ég hljómi nú ekki eins og einhver karlpungur).

Til að gera mér djobbið léttara ákvað ég að gera Youtube „þátt“ um „ferlið“ og, sem sagt, sýna alheiminum hvers konar helvítis skítalúði ég er. Ég hef áður verið helvítis pempía og hræddur um almenningsálitið, en sú tíð er löngu liðin. If you don’t like what you see – fokk off! Einu sinni þorði ég varla að ganga um með svona „Hallgríms Helgarsonar“-hatt, sem ég átti þó, af ótta við að einhver bjáni út í bæ þætti það eitthvað skrýtið. Nú á gamalsaldri hef ég öðlast þá eðlilegu visku að vera drullusama um hvað einhverjum plebbum og bjánum út í bæ finnst um mig, og þannig, allt. Ekki skemmir fyrir þetta skemmtilega umburðarlyndi sem ríkir í dag þar sem annar hver maður er komandi „út úr skápnum“ með geðveiki sína, dinti, vandamál og offitu.

Auðvitað var þetta cleaning djobb löngu, LÖNGU, tímabært, en þegar mér datt þetta í hug með „dokumentasjónina“ fann ég strax að ég nennti þessu. Ferlið er auðvitað ekki búið og ýmsir hamrar og ýmsar skráningar eftir. Þess má að lokum geta að lúkkið á man ceifinu er alveg eins og við því var tekið 2004. Sýruveggfóður, 60s litir á veggjum o.s.frv. Öll íbúðin okkar var svona, enda seldi gömul ekkja okkur íbúðina á algjöran slikk 2004 (15.6 mills minnir mig). Þarna hafði hún verið að marinera sig síðan örlí 60s. Þökk sé „íslensku leiðinni“ erum við að tala um 50 mills í dag. Takk óðaverðbólga, launaskrið, verðtrygging og hvað þetta heitir allt!

Ævintýri í bílaporti

2 Ágú

Ég held áfram að vísa hér á bloggi yfir í athyglisvert efni sem er að gerast á Facebook. Ég á víst að heita verslunartstjóri í Fjallakofanum, Laugavegi 11 (#humblebrag) og skrifa annað slagið (eftir stuði) á Fjallakofa síðuna. Hér er það sem ég skrifaði í morgun, einhverjum ykkar vonandi til yndislesturs.

20170801_101354

Hæ frá Fjallakofanum, Laugavegi 11. Hér er háannatími en samt er búðin bókstaflega að springa af því eðalstöffi sem þið ættuð að þekkja. Allir sem nenna oní miðbæ (og eru t.d. ekki utan þjónustusvæðis) ættu því að renna til okkar og fylla í eyður útivistagræjanna, eða beinlínis að kaupa sér glæný föt eða græjur, frá t.d. Scarpa, Marmot, Sea to Summit eða Arc’teryx. Við sjáum alltaf slatta af Íslendingum sem eru í „útlandaleik“ reka inn nefið, því vitanlega er Laugavegurinn iðandi af erlendum áhrifum nú um stundir (og vonandi sem lengst).

Jæja. Við leggjum okkur fram við að aðstoða hina villuráfandi túristahjörð sem hingað rekst í Fjallakofarétt. Við fáum „alla flóruna“ inn, frá bláfátækustu unglingum, sem eru kannski í sinni fyrstu utanlandsferð, og spá í hverju grammi af gasi – til vellauðugra skemmtiferðaskipa-gesta eða lorda frá Bretlandi, sem horfa ekki einu sinni á verðin heldur kaupa allt sem þeim langar í. Báða hópa og alla þar á milli elskum við að fá hingað inn.

Oft, þegar tími vinnst til, gerast ævintýrin. Í gærmorgun kom þessi fyrir miðju myndar, inn í búðina að kaupa gas. Verslunarstjórinn (ég) var í stuði og enginn annar í búðinni, svo við hófum spjall. Stráksi er franskur, frá Strasbourg, en talar fína ensku. Sagðist vera einn á ferð og ætlaði að fara á puttanum til Húsavíkur að hitta franskan vin, sem þar vinnur við Hvalaferðir. Fransmaður var mjög spenntur, til í allt, með tjald og alles og ég sýndi honum á korti hvar skemmtilegast væri að tjalda á leiðinni.

Mitt í þessum bollaleggingum kemur brosmilt par inn og blandar sér í umræðuna. Sá gaur (frá Salt Lake City, Utah, ekki mormóni samt!), talar frönsku og þetta varð til þess að franski puttalangurinn og hann fóru að bera saman bækur sínar. Ekki mormónarnir eru á litlum bílaleigubíl og svona að spá í hvert þau ættu að fara á þessum 2 vikum sem þau hafa til að njóta landsins okkar æðislega. Eitt leiddi að öðru og verslunarstjórinn (ég) tók af skarið og stakk upp á því hvort ekki væri bara sniðugt að sameina þessi tvö Íslands-ævintýri í eitt. Einhverjar perur fóru þá að loga í frönskum og ekki-mormónískum hausum og þau fóru öll út með sitt hafurtask, auk gass og sporks og sundfata, nýkeyptu í Fjallakofanum.

Þegar (ég) átti leið á vörulager Kofans blasti þessi fallega sjón við mér í bílaportinu. Þau þrjú að reyna að troða öllu dótinu sínu í litla bílaleigubílinn, brosandi og peppuð fyrir ævintýrunum sem bíða þeirra! Ég veit engin deili á þessu fólki, nema ekki-mormónarnir eru með FB-síðuna non stop adventures.

Vona að öllum heilsist vel, hvar sem þau eru, og að veðrið hangi sæmilegt fyrir þau – og okkur hín auðvitað. 😀